Kodeksy etyczne są podobno niczym katechizmy - skróconym imperatywem dochowania podstawowych wartości, utrwalonych przez wiele pokoleń. Medycyna nie jest tu wyjątkiem. Odebranie dyplomu z rąk rektora czy dziekana lekarskiego fakultetu, po złożeniu przyrzeczenia lekarskiego, już czyni lekarza beneficjentem, a nie niewolnikiem Kodeksu Etyki Lekarskiej (KEL).

Sędziwy Hipokrates i nowożytny Tomasz Judym to najczęstsza para rodem ze stanu lekarskiego, którą mają w zanadrzu wszelkiej maści hejterzy, drążący temat. Czy w polskiej służbie zdrowia skończyło się łapówkarstwo? Dwoi się i troi obecny resort sprawiedliwości oraz sejmowe komisje rozliczeniowe, przed którymi obwiniani luminarze Zjednoczonej Prawicy, nawet ci z drugiego szeregu, na razie grają na nosie opinii publicznej.

Dylemat: kto byłby lepszy na stanowisku ministra zdrowia - lekarz czy menedżer - obrósł już nieco zgrzybiałą legendą. A co więcej, nie rozpala już niczyich emocji. Chyba że czasem zaiskrzy na synapsach rozmaitych cwaniaków o złodziejskich skłonnościach, przyspawanych do partyjnego establishmentu.

Kurz bitewny i resztki wyborczych konfetti już dawno opadły, a tymczasem Głowa Państwa zabawiła się z nami w algebraiczny sofizmat stulecia. Czy dwa razy dwa naprawdę jest cztery? A dokładniej, czy 248 to jest to samo co 194. Sofizmaty to zwodnicze „dowody” matematyczne, pozornie poprawne, lecz faktycznie błędne, zawierające wprowadzony błąd logiczny. Ale tym razem autorem tego rebusu jest raczej chórek zachrypniętych sopranistów, któremu z dnia na dzień zdarza się fałszywie zabuczeć na wspomnienie pożegnania z niewdzięczną im publicznością.

Zanosi się na Jeszcze Lepszą Zmianę, z wyraźnym podkreśleniem, że na razie się zanosi. Chociaż stojąc w kilkometrowych kolejkach do urn wyborczych od San Francisco po Hrubieszów i od Mediolanu po Kołobrzeg, grubo po północy, Polkom i Polakom, wyjątkowo jakoś odpornym na jesienny chłód i pragnienie łyka ciepłej herbatki, wydawało się, że jeszcze kilka godzin i zacznie się wyjątkowy czas.

Panem et circenses! — Chleba i igrzysk! Czas igrzysk od tysiącleci zawsze bałamucił ludzi, aby za chwilę swoim oddanym do urny głosem lub w geście triumfu uniesionym kciukiem mieli uczynić odtąd swoje życie wolnym od trosk. Bo wszystkimi dolegliwościami ich codzienności zajmie się zaraz po wyborach Ten Jedynie Sprawiedliwy. A nie jakiś ryży szatan w przebraniu, który z brukselskich piekieł znów skrada się podstępnie do bram Najświętszej Rzeczpospolitej.

Lekarze zrzeszeni w OZZL dziarsko ostrzą szable i ogłaszają lekarski protest w dniu 30 września. Mają ponoć dosyć czczych obietnic, braku szacunku, wszechobecnej papierologii i lekceważenia dialogu społecznego. Dymisja ministra Adama Niedzielskiego ani upalna kanikuła nie tylko nie złagodziła napięć, ale podgrzała atmosferę i iskrzenie na synapsach związkowych liderów.

Podczas gdy dostrzegalne porywy ciepłego lata ledwie zaczęły nas rozpieszczać, to barometry emocji społecznych rozgrzały się już niemal do białości. I co gorsza, co tydzień podają zgoła inną polityczną prognozę. Ale dla milionów schorowanych rodaków każdy poranek nie zaczyna się przecież od serwisów radiowych i telewizyjnych, które wzajemnie okładają się oskarżeniami o kłamstwo, manipulację czy wręcz narodową zdradę.

Lekarz pijany jak bela – to nie pierwsza ani nie ostatnia rewelacja na okładce lokalnej gazety z Polski powiatowej. Mniejsza o nazwy miejscowości, bo cóż one same są winne. Przecież nie tylko tam i nie tylko miejscowe elity, ale wszyscy piją ze wszystkimi. Z okazji i bez, aby sobie nieba przychylić i załatwić co nieco z władzą na boku. Alkohol owszem szkodzi, ale nie im – oto ich dewiza.

Wypalenie zawodowe to w USA już epidemia systemu opieki zdrowotnej. Prawie 63 proc. lekarzy, a lekarki nawet częściej, przynajmniej raz w tygodniu zgłaszają oznaki wypalenia, takie jak wyczerpanie emocjonalne, brak szacunku ze strony współpracowników, a tuż za nim zbyt wiele godzin w pracy.

W Naczelnej Radzie Lekarskiej rozpoczęto prace nad nowelizacją Kodeksu Etyki Lekarskiej, który — zdaniem nowych luminarzy samorządu lekarskiego — staje się coraz bardziej skostniały i nie nadąża za duchem czasu. Niektórzy zapominają, że kodeksy etyczne tworzy się w interesie pacjentów, a nie lekarzy. Kodeks to nie jest ani katechizm, ani instrukcja obsługi pacjenta, ani gwarancja braku odpowiedzialności lekarzy.

Dobra Zmiana ma nowego wroga, który czai się za węgłem. Już nie tylko personalnego rodem z Sopotu i sąsiadów zza Odry i Nysy, ale również instytucjonalnego, który pozbawiony zawodowej misji, rzekomo przesadnie goni za pieniędzmi.