Wzrost ryzyka śmiertelności u osób osieroconych w dzieciństwie

Nowe badania sugerują, że w zakres tych skutków może wchodzić również zwiększone ryzyko śmiertelności  w wieku dojrzałym. 

Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie PLoS Medicine. Przeprowadził je zespół naukowców z Uniwersytetu w Aarhus w Danii. Stwierdzili oni, że u osób, które doświadczyły utraty matki lub ojca w dzieciństwie występowało większe ryzyko śmiertelności, niż u osób, które nie zostały sierotami. 

Szeroko zakrojone badania skandynawskie 

Dane do badania zaczerpnięto z krajowych rejestrów medycznych trzech krajów skandynawskich – dzieci urodzonych w latach 1968-2008 w Danii, w latach 1973-2006 w Szwecji i  dzieci urodzonych w Finlandii od 1987-2006. 

Wśród dzieci urodzonych w tym okresie 2,6% (189.094) straciła rodziców, gdy były w wieku od 6 miesięcy do 18 lat. Okres obserwacji w badaniu wynosił od 1-40 lat. 

Autorzy badania stwierdzili, że w okresie obserwacji, osoby, które doświadczyły śmierci rodzica miały 50% większe ryzyko zgonu w porównaniu z tymi, którzy tego nie doświadczyli. Przy czym ryzyko zgonu okazało się być większe u osób, których rodzic zmarł z przyczyn nienaturalnych (84% wzrost). W tej grupie największy wzrostu ryzyka śmierci odnotowano u osób, których rodzic popełnił samobójstwo.  

„Długotrawłe” zwiększone ryzyko śmiertelności 

– „Śmierć rodziców w dzieciństwie powodowała „długotrwałe” zwiększone ryzyko śmiertelności zarówno z przyczyn zewnętrznych oraz powodu chorób. Nie znajduje się związku z wiekiem dziecka w żałobie, płci dziecka, płci zmarłego rodzica” – twierdzą autorzy badania. Wszystkie trzy kraje dostarczające danych do badań są krajami o wysokim dochodzie. Jest prawdopodobne, że wyniki są związane z wpływem śmierci na zdrowie i dobrobyt społeczny. Rozważa się też przyczyny genetyczne. 

Pomimo dużego materiału badawczego, badanie, to jest niereprezentatywne gdyż nie ma takich danych z krajów o niskich dochodach lub z innych obszarów geograficznych. Przyszłe badania naukowcy chcą skorelować z badaniami przeprowadzonymi w innej części świata. 

Autorzy apelują, że ich odkrycia podkreślają nie tylko konieczność pomocy społecznej i psychologicznej dla osieroconych dzieci w momencie zdarzenia, ale także kontynuowanie tej pomocy przez dłuższy okres czasu. 

Źródło: Medical News Today