Leki antyarytmiczne w migotaniu przedsionków

Leki antyarytmiczne przedłużają czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i czas refrakcji, dzięki temu zabezpieczają przed napadami migotania przedsionków po kardiowersji.  Badacze z ośrodków z Niemiec i Wielkiej Brytanii postanowili sprawdzić, czy krótkoterminowe leczenie antyarytmiczne po kardiowersji nie jest gorsze niż leczenie długoterminowe. Naukowcy włączyli do badania 635 pacjentów z migotaniem przedsionków, którzy mieli zaplanowaną kardiowersję, z 44 ośrodków z Niemczech. Po skutecznej kardiowersji pacjenci zostali w sposób zrandomizowany przydzieleni do grup: bez leczenia antyarytmicznego czyli grupy kontrolnej (n=81), z krótkoterminowym leczeniem antyarytmicznym (n=273) oraz z długoterminowym leczeniem antyarytmicznym (n=281). Osoby leczone krótkoterminowo otrzymały flekainid w dawce 200-300mg na dzień przez 4 tygodnie, natomiast osoby leczone długoterminowo otrzymały flekainid w takiej samej dawce przez 6 miesięcy. Pacjentów poddano 6-miesięcznej obserwacji. Pierwszoliniowym  punktem końcowym badania był czas do wystąpienia przetrwałego migotania przedsionków lub śmierci. Wystąpił on u 120 pacjentów (46 proc.) z grupy otrzymującej leki antyarytmiczne krótkookresowo oraz u 103 pacjentów (39 proc.) z grupy otrzymującej te leki długookresowo.  Przeżycie bez nawrotu choroby wyniosło odpowiednio 48,4 i 56,4 proc.

Źródło: Lancet 2012; 380: 238-46.