Kontynuacja specjalizacji po utracie zatrudnienia

Poruszoną w pytaniu kwestię zatrudniania lekarza przez lekarza prowadzącego indywidualną praktykę lekarską regulują przepis art. 53 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza (UZZ). Przepis ten dopuszcza zatrudnienie na praktyce lekarza w okresie niezbędnym do uzyskania przez tego lekarza uprawnień do wykonywania indywidualnej praktyki. Ustanowiony został w celu umożliwienia lekarzowi uzyskania tych uprawnień bez konieczności poszukiwania zatrudnienia w zakładach opieki zdrowotnej.
Przypomnę, że jednym z wymogów zarejestrowania praktyki lekarskiej w Polsce jest nadal, pomimo wykreślenia stosownego przepisu art. 50 ust. 1 pkt 2 UZZ, wykonywanie zawodu przez okres co najmniej 2 lat od dnia ukończenia stażu podyplomowego. Wymóg taki okazał się w świetle dyrektyw unijnych zbyt daleko idącym ograniczeniem prawa do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza. W wyniku dostosowania polskich przepisów do prawa Unii Europejskiej wykreślono zatem art. 50 ust. 1 pkt 2 UZZ, a w jego miejsce wprowadzono przepis przejściowy art. 5 ust. 2 ustawy nowelizującej, który podtrzymuje ów wymóg, ale tylko do dnia przystąpienia Polski do Unii. W związku z tym, tak jak zauważyła Czytelniczka, po wejściu Polski do Unii możliwość zatrudniania na praktyce lekarza przez okres 2 lat od dnia ukończenia stażu podyplomowego rzeczywiście zostanie zlikwidowana wraz z wymogiem, dla wypełnienia którego istniała. Pozostanie jedynie możliwość zatrudniania lekarza na stażu podyplomowym, wynikająca z odrębnych przepisów.
Po wyjaśnieniu tej kwestii możemy przejść do meritum sprawy. Otóż pytanie Czytelniczki oparte jest na założeniu, że dla odbywania specjalizacji niezbędne jest podtrzymywanie zatrudnienia przez specjalizującego się lekarza. Rzeczywiście, do wysnucia takiego wniosku prowadzi zapoznanie się z § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie specjalizacji w dawnym brzmieniu, gdzie wymienione zostały tryby odbywania specjalizacji. Zakładają one bądź bezpośrednie zatrudnianie lekarza przez jednostkę szkoleniową, bądź zatrudnianie go przez inny podmiot i odbywanie specjalizacji w ramach urlopu szkoleniowego albo bezpłatnego. Jednakże dla wskazanego przez Czytelniczkę problemu kluczowe znaczenie mają dwa dalsze przepisy tego rozporządzenia. Chodzi mianowicie o § 13 ust. 7, który zobowiązuje jednostkę szkoleniową do umożliwienia odbywania specjalizacji lekarzowi skierowanemu do jej odbywania oraz o § 13 ust. 8, który w szczególnie uzasadnionym przypadku nakazuje wojewódzkiemu ośrodkowi skierowanie lekarza do kontynuowania specjalizacji w innej jednostce. Z przepisów tych wynika, że jednostka szkoleniowa odpowiada za umożliwienie, a wojewódzki ośrodek za zapewnienie lekarzowi, który utracił zatrudnienie, kontynuowania specjalizacji.
Obecnie jest to o tyle łatwiejsze, że począwszy od 31 maja 2003. pojawiła się możliwość odbywania specjalizacji w nowym trybie, jakim jest umowa cywilnoprawna o nieodpłatne szkolenie specjalizacyjne, zawierana z jednostką szkoleniową. Ten nowy tryb nie wymaga pozostawania w stosunku pracy.

Podstawa prawna:
1) art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 53 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 21, poz. 204 ze zm.);
2) art. 1 pkt 13 lit. a) i art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. nr 126, poz. 1383; zm. Dz. U. z 2001 r. nr 154, poz. 1801);
3) § 7 ust. 2, § 13 ust. 7 i 8 rozporządzenia ministra zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. nr 83, poz. 905 ze zm.);
4) § 1 pkt 5 lit. b) rozporządzenia ministra zdrowia z 4 kwietnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. nr 85, poz. 784).