Zamknięcie miejsca specjalizacyjnego oznacza rozwiązanie umowy rezydenckiej

Przepisy o specjalizacji nie przewidują możliwości zamknięcia miejsca szkoleniowego w trakcie odbywania specjalizacji przez lekarza. Przewidują natomiast procedurę postępowania w przypadku likwidacji zakładu opieki zdrowotnej zatrudniającego rezydentów. Zgodnie z nią, szpital jest zobowiązany do wypowiedzenia umów o finansowanie rezydentur z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia oraz zawiadomienia WCZP celem skierowania rezydentów do innych jednostek. Procedura ta powinna być, moim zdaniem, stosowana w drodze analogii do likwidacji miejsc szkoleniowych. Niestety, ani wskazana procedura, ani inne przepisy nie regulują kwestii rozwiązania umowy, która łączy jednostkę szkoleniową z rezydentem.

Odszkodowanie 
lub przywrócenie do pracy

Rezydentura jest szczególnym trybem specjalizacji. Odbywa się ją na podstawie umowy o pracę zawieranej przez lekarza z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację. Umowa ta zawierana jest na czas określony czasem trwania specjalizacji. Od zwykłej umowy o pracę różni się przede wszystkim tym, że jej podstawowym celem nie jest wykonywanie pracy przez lekarza, lecz jego doskonalenie zawodowe, obejmujące realizację programu specjalizacji. Zawierając umowę, szpital zobowiązał się do realizacji tego celu. Zamknięcie miejsca specjalizacyjnego, które uniemożliwia kontynuowanie szkolenia w danej jednostce, stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec rezydenta, więc uprawnia go do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. Jednakże skorzystanie z tego uprawnienia nie wydaje się najlepszym wyjściem, ponieważ ogranicza przysługujące odszkodowanie do wysokości wynagrodzenia za okres dwóch tygodni. Korzystniejsze w tej sytuacji jest uznanie, że zamykając miejsce specjalizacyjne, szpital dokonał de facto niezgodnego z prawem rozwiązania umowy. Taka kwalifikacja pozwala na zgłoszenie roszczenia o odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za trzy miesiące.

Warto przy tym zwrócić uwagę, że zamiast roszczenia o odszkodowanie, rezydent mógłby wystąpić z roszczeniem o przywrócenie go do pracy na poprzednich warunkach. Uprawnia go do tego Kodeks pracy. Przywrócenie do pracy jest wykluczone tylko wtedy, gdy upłynął już termin, do którego umowa miała trwać, lub gdy przywrócenie byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu. Rezydentowi przysługuje wówczas wyłącznie roszczenie o odszkodowanie. O tym, że przepisy o roszczeniach pracownika w razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia znajdują zastosowanie do uregulowania skutków wypowiedzenia umowy rezydenckiej, orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 6 września 2005 r. (sygn. I PK 5/05). Skoro za dopuszczalne zostało uznane stosowanie tych przepisów do wypowiedzenia, to za tym bardziej dopuszczalne trzeba uznać stosowanie ich do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. Orzeczenie o przywróceniu do pracy skutkowałoby nakazaniem szpitalowi ponownego otwarcia zamkniętego miejsca szkoleniowego.


PODSTAWA PRAWNA

1. § 14 ust. 1 i § 22 ust. 9 rozporządzenia ministra zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U. nr 213, poz. 1779 ze zm.);
2. art. 5, 56, 58 i 59 Kodeksu pracy.