W Łomży trwa proces o ,złe urodzenie"

Dzieci państwa W. cierpią na hypochondroplazję, czyli nieprawidłowe wykształcenie stawów i rozwój kończyn. Dorośli z tą wadą osiągają najwyżej metr wzrostu, dodatkowo mają obniżoną odporność organizmu, przez co częściej chorują. Kiedy Barbara W., pomimo stosowania środków antykoncepcyjnych, zaszła po raz drugi w ciążę, zgłosiła się do szpitala z prośbą o wykonanie badań prenatalnych, ponieważ jej pierwsze dziecko - pięcioletni dziś chłopiec jest obciążone genetycznie. Matka brała pod uwagę aborcję, gdyby stwierdzono, że drugie dziecko także będzie dotknięte tą chorobą.
Jak relacjonuje pani W., lekarz nie skierował jej na dodatkowe badania, twierdząc, że nie ma podstaw, by je robić - choć przyznał, że to ciąża wysokiego ryzyka. Od dyrektora szpitala kobieta dowiedziała się, że nawet gdyby takie badania wykazały wadę płodu, to i tak w tym szpitalu nikt nie wykonałby aborcji. W siódmym miesiącu ciąży, podczas badania USG, stwierdzono chorobę dziecka. Na aborcję było już za późno.
Rodzice chorych dzieci domagają się teraz odszkodowania i zadośćuczynienia w wysokości 1 mln 381 tys. zł za ,złe urodzenie", za to, że zostali pozbawieni możliwości podjęcia decyzji o urodzeniu - lub nie - chorego dziecka. Choć zdają sobie sprawę, że kwota jest szokująco duża, twierdzą, że muszą zapewnić przyszłość swemu dziecku - wymaga ono bardzo kosztownej rehabilitacji i opieki lekarskiej przez całe życie.
Rozprawę odroczono, dając stronom czas na uzupełnienie dokumentacji medycznej.
Minister zdrowia Mariusz Łapiński zarządził obowiązkową kontrolę zasad przeprowadzania i dostępności badań prenatalnych.