Praktyka psychiatryczno-psychologiczna

Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty zezwala lekarzowi wykonującemu indywidualną lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską na zatrudnianie osób niebędących lekarzami do wykonywania czynności pomocniczych (współpracy). Wyznacza więc w tym zakresie dwa warunki: podmiotowy - dotyczący osoby zatrudnianej i przedmiotowy - dotyczący czynności, jakie mogą być przez tę osobę wykonywane. Warunek podmiotowy jest w przypadku zatrudnienia psychologa spełniony; psycholog nie jest lekarzem, ponieważ nie posiada wymaganych kwalifikacji i ich potwierdzenia w postaci dokumentu - prawa wykonywania zawodu lekarza.

Odrębna działalność

Wątpliwości budzi natomiast wypełnienie warunku przedmiotowego. Jeżeli psycholog ma być zatrudniony do wykonywania czynności pomocniczych, to nie może w ramach tego zatrudnienia prowadzić odrębnej działalności i przyjmować własnych pacjentów. Musi ograniczyć się do wspomagania pracy lekarza psychiatry. Niedopuszczalne jest prowadzenie pod szyldem gabinetu psychiatrycznego działalności innego rodzaju. Zatrudnienie w gabinecie pielęgniarki czy księgowej nie może prowadzić do świadczenia na zewnątrz usług pielęgniarskich czy księgowych, bo wykraczałoby to poza cel praktyki lekarskiej, jakim jest świadczenie usług zdrowotnych. Podobnie jest z zatrudnieniem psychologa.
Z początkiem tego roku weszła w życie ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów. Wyodrębnia ona zawód psychologa jako zawód samodzielny, określając zarazem zasady i warunki jego wykonywania. Wykonywanie zawodu psychologa polega na świadczeniu usług psychologicznych, a w szczególności na diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu, psychoterapii i udzielaniu pomocy psychologicznej.

Psycholog samodzielnie

W porównaniu do ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, warunki wykonywania zawodu psychologa określone zostały w sposób nader zwięzły. Ustawa o zawodzie psychologa stanowi tylko, że prywatna praktyka psychologiczna może być wykonywana jako indywidualna działalność gospodarcza albo w formie spółki partnerskiej, po uzyskaniu zezwolenia właściwego wojewody. Nie wprowadza przy tym żadnych ograniczeń w zakresie wykonywania zawodu psychologa w ramach zatrudnienia. Psychologowie nie muszą więc rejestrować praktyki prywatnej w celu uzyskania zatrudnienia poza placówkami psychologicznymi. Zarejestrowanie prywatnej praktyki niezbędne jest tylko w przypadku podjęcia działalności na własny rachunek.
Ograniczenia w zatrudnieniu psychologa w ramach prywatnej praktyki lekarskiej wynikają zatem z przepisów ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, a nie z ustawy o zawodzie psychologa. Uniemożliwiają one psychologowi podjęcie w ramach takiego zatrudnienia działalności wykraczającej poza czynności pomocnicze, służące udzielaniu przez lekarza świadczeń zdrowotnych. wiadczenie pełnych usług psychologicznych dopuszczalne jest w ramach zatrudnienia poza praktyką lekarską albo przy prowadzeniu prywatnej praktyki psychologicznej.

Podstawa prawna:
1) art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 21, poz. 204 ze zm.),
2) art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. nr 73, poz. 763, zm. Dz. U. 2001 r. nr 154, poz. 1798).