Każdy lekarz może wystawić skierowanie do szpitala

Prawo do pewnego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Narodowy Fundusz Zdrowia uwarunkowane zostało przedstawieniem skierowania od lekarza. Udzielenie tych świadczeń bez skierowania zwalnia fundusz z obowiązku ich finansowania i prowadzi do obciążenia kosztami świadczeń pacjenta (wyjątek stanowi udzielenie świadczeń w stanach nagłych).

Kto ma uprawnienia?
Skierowania mogą być wystawiane wyłącznie przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego. Chodzi tu o lekarzy/lekarzy dentystów należących do systemu publicznej opieki zdrowotnej, a więc posiadających umowy z funduszem bądź też zatrudnionych lub wykonujących zawód w ZOZ-ach posiadających umowy z funduszem. Takich skierowań wymagają badania diagnostyczne, leczenie uzdrowiskowe, ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne (poza tymi, rzecz jasna, które przysługują bez skierowań) i rehabilitacja lecznicza. Wyjątek stanowi tu leczenie szpitalne, na które wymagane jest po prostu skierowanie od lekarza, niekoniecznie będącego lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego.
wiadczy o tym treść art. 58 obowiązującej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w którym mowa jest tylko o lekarzu. W przepisach regulujących skierowania na pozostałe świadczenia mowa jest zawsze o lekarzu ubezpieczenia zdrowotnego (art. 32, 33, 57 i 59 ustawy). Skierowanie z prywatnego gabinetu nie posiadającego kontraktu z funduszem powinno być zatem honorowane. Dodatkowym warunkiem honorowania skierowania do szpitala jest stwierdzenie, że cel leczenia nie może być osiągnięty w leczeniu ambulatoryjnym.

Treść skierowania
Lekarze, którzy podpisali umowę z funduszem, powinni dostosować się do jej zasad. W „Warunkach udzielania świadczeń opieki zdrowotnej" na 2005 r. fundusz określił konieczne elementy skierowania. Powinno ono zawierać:
1) pieczątkę lub nadruk z nazwą, adresem, telefonem świadczeniodawcy oraz numerem umowy zawartej z funduszem,
2) datę wystawienia,
3) PESEL oraz imię i nazwisko świadczeniobiorcy,
4) rozpoznanie będące podstawą skierowania i kod jednostki chorobowej według ICD-10,
5) cel skierowania (rodzaj porady lub przekazanie do leczenia albo rodzaj procedury),
6) podpis i pieczątkę lekarza z czytelnym numerem prawa wykonywania zawodu,
7) załączone lub opisane wykonane dotychczas badania lub dotychczasowe postępowanie.
Skierowanie na badania diagnostyczne nie musi zawierać rozpoznania (pkt 4) ani celu skierowania (pkt 5), ani załączonych badań (pkt 7) - powinno tylko wskazywać zlecone badania. Skierowaniem może być również karta informacyjna z leczenia szpitalnego lub karta informacyjna z izby przyjęć, szpitalnego oddziału ratunkowego lub innej jednostki pomocy doraźnej, z odpowiednim wpisem określającym wskazanie do dalszego leczenia.
Przepisy nie wymagają wskazania w skierowaniu konkretnego świadczeniodawcy, który ma kontynuować leczenie pacjenta - wystarczy dokładne oznaczenie celu skierowania. Pacjent i tak ma prawo udać się do wybranego przez siebie specjalisty lub szpitala (art. 29 i 30 ustawy). Z drugiej strony szpital czy specjalista nie może, bez uzasadnionej przyczyny, odmówić pacjentowi posiadającemu odpowiednie skierowanie, udzielenia świadczenia. Każda odmowa powinna być potwierdzona na skierowaniu. Potwierdzenie powinno zawierać datę, pieczątkę lub nadruk z nazwą, adresem i telefonem gabinetu czy zakładu, imię i nazwisko oraz pieczątkę i podpis osoby odmawiającej przyjęcia oraz przyczynę odmowy.


Podstawa prawna:
1) art. 5 pkt 14, art. 29-30, 32-33 i 57-61 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135),
2) § 14-16 Warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej - załącznik nr 20 do zarządzenia nr 5/2004 prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 13 października 2004 r. w sprawie przyjęcia wzorów umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w 2005 r.