„Zastosowanie hipertermii w onkologii jest bardzo wąskie, ponieważ dowody na jej wspomagające działanie są nieliczne i dotyczą tylko kilku nowotworów. Co najważniejsze, hipertermia nie jest samodzielną metodą leczenia nowotworów, tak jak chirurgia, radioterapia czy chemioterapia. Byłoby to zbyt proste, żeby podgrzanie całego ciała lub jego części zwalczało nowotwór — takiego działania nie tylko nie udowodniono, ale wręcz może być ono szkodliwe” — wyjaśnia prof. Jacek Jassem z Kliniki Onkologii i Radioterapii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, były prezes Polskiego Towarzystwa Onkologicznego.

Jeden zabieg w „centrach hipertermii” kosztuje od 1000 do 1800 złotych, a całe leczenie trwa co najmniej kilka miesięcy. Właściciele ośrodków hipertermii próbują przekonać chorych, że ich działalność ma uzasadnienie medyczne i jest finansowana przez NFZ. W istocie NFZ finansuje hipertermię wyłącznie jako element skojarzonego leczenia, a za zabiegi w „centrach hipertermii” chorzy muszą zapłacić sami.
Zarządy onkologicznych towarzystw naukowych (Polskiego Towarzystwa Onkologicznego, Polskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej, Polskiego Towarzystwa Radioterapii Onkologicznej, Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej, Polskiego Towarzystwa Brachyterapii, Polskiej Unii Onkologii) wystosowały nawet pismo, w którym wyrażają swoje zaniepokojenie tą praktyką.

Zwracają także uwagę na inne procedury wykonywane w tych ośrodkach, takie jak „test na chemioczułość”, „kroplówki immunostymulujące”, „zastrzyki uodparniające”, badania markerów w surowicy w celu „zminimalizowania ryzyka wystąpienia poszczególnych rodzajów raka”, których skuteczność nigdy nie została potwierdzona w badaniach naukowych.