Bezpieczeństwo inhibitorów COX-2

Najważniejszą zaletą stosowania przeciwzapalnych i przeciwbólowych leków nowej generacji - inhibitorów cykooksygenazy 2 - miało być znacząco zmniejszone ryzyko występowania poważnych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w porównaniu z leczeniem konwencjonalnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ).
Bezpieczeństwo terapii inhibitorami COX-2 sprawdzali badacze z University of Nottingham (Wielka Brytania), którzy prześledzili dane medyczne wszystkich pacjentów w wieku powyżej 25 lat, podlegających 367 lekarzom rodzinnym z Anglii, Walii i Szkocji. U 9407 pacjentów pomiędzy rokiem 2000 a 2004 pojawiły się krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawe wymioty lub choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Okazało się, że do schorzeń tych częściej dochodziło u mężczyzn, a częstość ich występowania wzrastała wraz z wiekiem. Do grupy kontrolnej zakwalifikowano 88 867 osób bez chorób i dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Pacjentów dobrano tak, aby struktura wieku i płci była identyczna w obu grupach. Dla wszystkich badanych przeanalizowano ordynację leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych w ciągu ostatnich trzech lat. Stwierdzono, że tradycyjne NLPZ (ibuprofen, diklofenak, naproksen, aceklofenak, acemetacyna, azapropazon, deksketoprofen, trometamol, diflunizal, fenbufen, fenoprofen, flurbiprofen, indometacyna, ketoprofen, lornoksykam, nabumeton, piroksykam, sulindak, tenoksykam lub kwas tiaprofenowy) otrzymywało 45 proc. pacjentów z grupy wykazującej negatywne objawy ze strony przewodu pokarmowego i 33 proc. pacjentów z grupy kontrolnej. Odpowiednio selektywne i preferencyjne inhibitory COX-2 (celekoksyb, rofekoksyb, meloksykam, etorikoksyb, etodolak, waldekoksyb lub parekoksyb) przyjmowało 10 proc. i 6 proc. pacjentów z obu grup. Ryzyko działań niepożądanych było zatem takie samo przy stosowaniu NLPZ, jak inhibitorów COX-2.
Najbardziej niebezpieczne dla układu pokarmowego okazały się: naproksen, diklofenak i rofekoksyb. Niemal identyczne wyniki uzyskano, gdy analizę zawężono do pacjentów mających 65 i więcej lat.

Źródło: BMJ 2005; 331: 1310-1316.