Opublikowane kilka lat temu przez grupę hiszpańskich naukowców wyniki badania HYGIA wskazywały, że podawanie leków hipotensyjnych wieczorem wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka sercowo-naczyniowego. Uzyskane korzyści były tak duże, iż zaczęły budzić wątpliwość, czemu dano wyraz w licznych komentarzach do wyników badania. Z tego powodu z ogromną niecierpliwością oczekiwano ogłoszenia wyników brytyjskiego badania TIME podczas tegorocznego kongresu ESC w Barcelonie.

Dziś trudno sobie wyobrazić, że jeszcze w latach 30. i 40. ubiegłego stulecia możliwości leczenia nadciśnienia tętniczego były bardzo ograniczone. Jedyne postępowanie obejmowało leczenie niefarmakologiczne lub chirurgiczne, obarczone poważnymi działaniami niepożądanymi.

Obowiązujące wytyczne wskazują, by pomiar ciśnienia tętniczego wykonywać po 3-5 minutach odpoczynku. Czy jest to uzasadnione?

Aparat stosowany do pomiarów ciśnienia tętniczego (CT) powinien charakteryzować się dokładnością potwierdzoną według jednego z trzech protokołów, tzw. walidacją. Jej wyniki powinny być opublikowane w recenzowanym czasopiśmie naukowym.

W leczeniu pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi kluczową rolę zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej odgrywają statyny. Aby jednak terapia tymi lekami była skuteczna, muszą być przyjmowane regularnie. W przypadku pacjenta z podejrzeniem nietolerancji statyn warto posiłkować się skalą SAMS (statin associated muscle symptoms), która pomaga w ustaleniu, czy występujące bóle mięśniowe są związane z przyjmowaniem leku hipolipemizującego.

Nadciśnienie tętnicze stanowi zarówno czynnik ryzyka wystąpienia migotania przedsionków, jak i częsty stan współistniejący u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Najnowsze doniesienia wskazują na związek spożywania nawet małych ilości alkoholu ze zwiększonym ryzykiem zgonu. Wiadomo również, że spożycie alkoholu jest związane z niebezpieczeństwem wystąpienia migotania przedsionków zarówno de novo, jak i kolejnego napadu AF.

W ocenie ciśnienia tętniczego u chorych z migotaniem przedsionków ważne są dwie kwestie: dokładność pomiarów za pomocą aparatów automatycznych wykorzystujących metodę oscylometryczną oraz wykrywanie nieregularności tętna.

Mijają 3 lata od ogłoszenia przez European Society of Cardiology i European Society of Hypertension (ESC/ESH) wytycznych dotyczących postępowania w nadciśnieniu tętniczym. Zalecenia ekspertów zmieniły to postępowanie w wielu aspektach. Półtora roku po ich publikacji wybuchła pandemia COVID-19. Pojawia się pytanie: jak półtora roku jej trwania zweryfikowało najważniejsze zalecenia tego dokumentu.

Zaburzenia metabolizmu glukozy często idą w parze z nieprawidłowym metabolizmem lipidów. Wspólne podłoże patogenetyczne i następstwa niedoboru insuliny sprawiają, że dyslipidemia u chorych na cukrzycę występuje znacznie częściej niż w populacji ogólnej. Współistnienie tych dwóch stanów chorobowych znacznie zwiększa ryzyko rozwoju chorób układu krążenia.

Zaburzenia gospodarki lipidowej są jednym z najważniejszych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W literaturze nie brak danych wskazujących na współistnienie hipercholesterolemii i upośledzonej funkcji nerek. Co więcej, uważa się, że zaburzenia lipidowe są stałą cechą przewlekłej niewydolności nerek.

Krótka odpowiedź na postawione pytanie brzmi: nie, teleporady nie zmieniają naszego podejścia do terapii nadciśnienia tętniczego. Powinniśmy kontynuować stosowanie się do obecnych wytycznych. Musimy obowiązujące wytyczne zaadaptować do teleporad. Jak to zrobić w praktyce?

Z perspektywy blisko 10 miesięcy, które upłynęły od początku rozprzestrzenienia się pierwszej fali pandemii COVID-19, w coraz większym stopniu uwidacznia się jej niekorzystne oddziaływanie na zdrowie społeczeństw zamieszkujących różne kraje Europy i inne szerokości geograficzne świata. Ocenie wpływu pandemii na przebieg leczenia nadciśnienia tętniczego było poświęcone badanie, jakie eksperci Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego (ESH) przeprowadzili w 20 krajach UE, dokonując przeglądu klinicznej aktywności 52 ośrodków doskonałości ESH.