Wynagrodzenie lekarza rezydenta
Lekarz na rezydenturze odbywa specjalizację na podstawie umowy o pracę na czas określony, odpowiadający okresowi trwania specjalizacji. Stronami tej umowy są lekarz jako pracownik i jednostka organizacyjna prowadząca specjalizację jako pracodawca.
Bez dyskryminacji
W zakresie swojego wynagrodzenia lekarz na rezydenturze podlega - tak, jak każdy inny pracownik - przepisom prawa pracy. Przysługują mu zatem wszelkie składniki i dodatki do wynagrodzenia oraz inne świadczenia związane z pracą na zasadach i w wysokości przewidzianej zarówno w powszechnie obowiązujących przepisach kodeksu pracy, jak i w przepisach szczególnych, a także przepisach zakładowych, zawartych w układzie zbiorowym pracy czy regulaminie wynagradzania. Traktowanie lekarzy na rezydenturze w sposób odmienny od pozostałych pracowników byłoby złamaniem zakazu dyskryminacji w stosunkach pracy, wyrażonego w art. 11 (3) Kodeksu pracy. Zakaz ten, począwszy od 1 stycznia 2004 r., obejmuje także dyskryminację ze względu na rodzaj zatrudnienia.
Zgodnie z art. 78 § 2 Kodeksu pracy, składniki wynagrodzenia za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku ustala się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania, a dla pracowników sfery budżetowej - we właściwym rozporządzeniu. Dotyczy to również składników wynagrodzenia lekarza na rezydenturze. Tylko jeden, podstawowy składnik jego wynagrodzenia, a mianowicie wynagrodzenie zasadnicze, został określony w przepisach rozporządzenia w sprawie specjalizacji. W myśl § 32 ust. 4 rozporządzenia, lekarz, który odbywa specjalizację w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne w wysokości ustalanej co roku przez ministra zdrowia. Wysokość tego wynagrodzenia nie może być niższa niż 70 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok (wskaźnik ten ogłaszany jest co roku przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej ?Monitor Polski"). Wysokość wynagrodzenia zasadniczego na rezydenturze jest zatem ściśle określona i jednakowa dla wszystkich. Pozostałe składniki wynagrodzenia zależą od przepisów zakładowych.
Co do dyżurów, to na rezydenturze dozwolone są wyłącznie dyżury lekarskie w ramach umowy o pracę, za które przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej przepisami ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.
Uwaga na nowelizację rozporządzenia
Przechodząc do zasad finansowania rezydentury, należy mieć na uwadze, że zostały one znacząco zmienione przez nowelizację z 4 kwietnia 2003 r., obowiązującą od 31 maja 2003 r. Przepisy przed nowelizacją były ogólniejsze: nakazywały ministrowi zapewnić środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy i przekazać je jednostkom szkoleniowym. Jedynym zastrzeżeniem było to, że przekazywane środki finansowe nie obejmowały wynagrodzenia za dyżury.
Kwestią dyskusyjną pozostawało, co należy rozumieć przez środki niezbędne do odbywania specjalizacji w zakresie wynagrodzenia lekarza na rezydenturze: czy środki na pokrycie wszystkich pozostałych składników wynagrodzenia przysługujących lekarzowi na postawie przepisów zakładowych, czy tylko ustalone przez ministra wynagrodzenie zasadnicze. Dlatego też poprzez nowelizację rozporządzenia uściślono, iż środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji nie obejmują pozostałych składników wynagrodzeń wynikających z układu zbiorowego pracy lub z regulaminu wynagradzania obowiązującego w jednostce zatrudniającej lekarza. Dodano także, że minister nie tylko przekazuje owe środki niezbędne, ale i określa je, co pozwala decydować mu o ich wysokości w przypadku pojawienia się innych kwestii spornych. W ten sposób ministerstwo może ograniczyć się do finansowania wynagrodzenia zasadniczego jako jedynego niezbędnego składnika wynagrodzenia lekarza na rezydenturze.
Omawiana nowelizacja wprowadziła przepis o możliwości przekazania w ramach środków finansowych niezbędnych do odbywania specjalizacji w trybie rezydentury - dofinansowanie określonych przez ministra kosztów szkolenia w specjalizacjach uznanych za priorytetowe dla ochrony zdrowia. Przekazanie tego dofinansowania wymaga uzyskania opinii właściwych konsultantów krajowych.
Podstawa prawna:
1) § 32 ust. 4-7 rozporządzenia ministra zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarz stomatologów (Dz.U. nr 83, poz. 905),
2) § 1 pkt 19 rozporządzenia ministra zdrowia z 4 kwietnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz.U. nr 85, poz. 784).
Źródło: Puls Medycyny
Podpis: Sławomir Molęda