Wycofanie auta z działalności gospodarczej

Lekarz, który zamierza wycofać samochód bądź inny środek trwały z prywatnej praktyki, czyli z majątku wyodrębnionego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie musi się go pozbywać. Może go po prostu wykreślić z ewidencji środków trwałych i przejąć na własne potrzeby, oznaczając w ewidencji datę tej operacji. Może to uczynić w dowolnym momencie, bez względu na to, czy samochód jeszcze podlega amortyzacji, czy już się zamortyzował. Operacja ta nie wywołuje żadnych skutków podatkowych:
- ani w zakresie opodatkowania przychodu - ponieważ przekazanie samochodu na własne potrzeby nie jest jego zbyciem i wobec tego nie wiąże się z uzyskaniem przez podatnika jakiegokolwiek dodatkowego przychodu,
- ani w rozliczeniach amortyzacyjnych - po prostu zaprzestaje się dokonywania amortyzacji z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło wykreślenie pojazdu z ewidencji środków trwałych.
Skutki podatkowe pojawią się tylko wtedy, gdy lekarz dokona odpłatnego zbycia przejętego samochodu przed upływem 6 lat od wycofania go z działalności gospodarczej. Termin ten, wprowadzony w 2004 r., liczony jest od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wycofania. Tylko zbycie samochodu po upływie tego terminu nie jest opodatkowane; natomiast zbycie wcześniejsze oznacza uzyskanie dodatkowego przychodu, opodatkowanego na zasadach określonych dla przychodów z działalności gospodarczej. W tym wypadku będzie miało znaczenie to, do jakiego stopnia samochód został zamortyzowany, ponieważ kosztem uzyskania przychodu ze sprzedaży będą wydatki poniesione na jego nabycie, pomniejszone o dokonane odpisy amortyzacyjne. Ujmując rzecz w skrócie, można stwierdzić, że kosztem będzie tu wyłącznie niezamortyzowana wartość pojazdu.
Należy przy tym zwrócić uwagę na samochody, których wartość przewyższała równowartość 20 000 euro, co ograniczało wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Ustalając koszty uzyskania przychodu w przypadku sprzedaży takich aut, do odpisów amortyzacyjnych, o jakie pomniejsza się wydatki poniesione na ich nabycie należy zaliczyć także tę część odpisów, która nie podlegała odliczeniu, a więc sumę pełnych odpisów amortyzacyjnych.

Podstawa prawna:
art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 22h ust. 1 pkt 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.).