Wybór leków w terapii cukrzycy musi być oparty na dowodach

Wynika z nich, że leczenie cukrzycy typu 2 powinno być wczesne, intensywne i ukierunkowane prewencyjnie w odniesieniu do powikłań cukrzycy oraz wieloczynnikowe - normalizujące obok hiperglikemii także inne skojarzone z nią zaburzenia. Oparcie wyboru oraz sposobu stosowania doustnych leków hipoglikemizujących na dowodach oznacza:
o -pogłębione, patofizjologiczne rozpoznawanie indywidualnych zaburzeń charakteryzujących przypadki cukrzycy typu 2 oraz ich ograniczanie lub usuwanie za pomocą rodzajów leków, których mechanizm działania najlepiej do tego celu służy (obrazuje to algorytm na str. 53);
o -wśród pochodnych SM należy preferować leki odznaczające się pogłębionym i szerszym opracowaniem badawczym, selektywnością i labilnością wiązania z komórką B, nie ograniczające odczynu ?hartowania" serca względem niedokrwienia, a także plejotropowymi, angioprotekcyjnymi efektami, nie powodujące hiperinsulinemii, znaczniejszego ryzyka hipoglikemii i przyrostu masy ciała;
o -celowe jest rozszerzenie wskazań do stosowania metforminy, szczególnie u osób z otyłością i niedokrwienną chorobą serca, a także szersze wykorzystywanie do leczenia cukrzycy prandialnej meglinidów lub akarbozy; leki te mają także zastosowanie w prewencji cukrzycy typu 2;
o -we wszystkich przypadkach cukrzycy typu 2 po kilku lub kilkunastu latach powstaje znaczny niedobór insuliny endogennej i narastanie średniego poziomu HbA1c, mimo stosowania doustnych leków hipoglikemizujących; wynikają stąd wskazania do leczenia skojarzonego lekami doustnymi i insuliną lub do wyłącznej insulinoterapii; ważne jest, aby zastosowanie insuliny nie następowało z opóźnieniem lub było niewystarczające.