Wczesna insulinoterapia w cukrzycy typu 2

W badaniu zespołu naukowców z Sun Yat-Sen University w Guangzhou uczestniczyło 382 pacjentów ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 2 (ze stężeniem glukozy w osoczu na czczo od 7,0 do 16,7 mmol/l) w wieku od 25 do 70 lat. Celem badania było porównanie skuteczności insulinoterapii i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Wszyscy pacjenci, niezależnie od tego, do której grupy zostali zrandomizowani, przestrzegali standardowej dla diabetyków diety i uprawiali ćwiczenia fizyczne. Insulinoterapię lub leczenie farmakologiczne przerywano po uzyskaniu utrzymującej się przez 2 tygodnie normoglikemii. Przerwanie terapii nie zwalniało pacjentów z diety i regularnej aktywności fizycznej. Zaraz po zaprzestaniu terapii oraz rok później wykonywano u uczestników badania test tolerancji glukozy, oznaczano poziom cukru na czczo oraz stężenia insuliny i proinsuliny w surowicy. Pierwotnym punktem końcowym badania była długość trwania okresu remisji.
Stwierdzono, że w grupie leczonej insuliną szybciej uzyskano kontrolę stężenia cukru we krwi. Założony cel terapeutyczny osiągnięto u 95 proc. pacjentów z tej grupy w ciągu 4-5 dni. Wśród chorych leczonych lekami doustnymi normę stężenia cukru uzyskano u 83 proc. w ciągu 9 dni. Ponadto okazało się, że po roku od przerwania leczenia, 50 proc. pacjentów spośród tych, u których zastosowano insulinę, nadal nie miało objawów cukrzycy. Dla porównania, roczną remisję choroby udało się utrzymać tylko u 27 proc. pacjentów otrzymujących na początku leczenia leki doustne.
Według badaczy, krótkotrwałe podawanie insuliny unormowało funkcjonowanie wysepek trzustkowych i dlatego należałoby rozważyć możliwość takiej terapii u pacjentów z cukrzycą typu 2 jako alternatywną drogę do osiągnięcia u nich celu terapeutycznego. Aby uniknąć możliwych przy insulinoterapii epizodów niedocukrzeń, niezbędna jest jednak rzetelna edukacja pacjentów. Naukowcy podkreślają także konieczność indywidualnego dla każdego pacjenta doboru optymalnej terapii.
Wpływem modyfikacji stylu życia na rozwój i postęp cukrzycy zajmował się natomiast chińsko-amerykański zespół naukowców m.in. ze Szpitala Przyjaźni Chińsko-Japońskiej w Pekinie oraz Narodowego Centrum Prewencji Chorób Przewlekłych i Promocji Zdrowia w Atlancie. Prowadzonym przez nich badaniem objęto 577 osób dorosłych z 33 ośrodków medycznych. Obserwację rozpoczęto w 1986 roku. Jedna czwarta uczestników badania wprowadziła zmiany w swojej diecie, druga grupa rozpoczęła ćwiczenia fizyczne, trzecia wdrożyła program łączący zmiany w diecie i regularną aktywność fizyczną, a czwarta była grupą kontrolną. Zadaniem pacjentów było stosowanie się do właściwych dla nich zaleceń przez co najmniej 6 lat. Po 20 latach od rozpoczęcia badania, w 2006 roku sprawdzono rezultaty podjętych działań.
Porównując do grupy kontrolnej, częstość występowania cukrzycy u osób stosujących odpowiednią dietę i regularną aktywność fizyczną była o 51 proc. mniejsza podczas pierwszych sześciu lat badania i o 43 proc. mniejsza podczas całej 20-letniej obserwacji. Naukowcy wyliczyli, że przestrzeganie przez 6 lat zaleceń lekarskich dotyczących zdrowego stylu życia opóźnia pojawienie się cukrzycy o 14 lat.

Źródło: Lancet 2008, 371: 1753-1760 i 1783-1789.