W tym roku także będą ustawowe podwyżki

Od 1 stycznia 2001 r. pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia.
Tak stanowi przepis art. 4a ust. 1 ustawy z 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r. nr 1, poz. 2 ze zm.), wprowadzony nowelizacją tejże ustawy 22 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. nr 5, poz. 45). Na podstawie tego właśnie przepisu pracownicy SP ZOZ-ów w całej Polsce wytaczali procesy sądowe swoim zakładom, domagając się przyznania podwyżek.
Sądy orzekały różnie: część uwzględniała roszczenia pracowników, część je odrzucała. Jednym z argumentów, jakimi przeciwko podwyżkom posługiwali się przed sądami radcowie prawni pozwanych ZOZ-ów było to, że wymieniony przepis nie może stanowić podstawy roszczeń indywidualnych, ponieważ zgodnie z zamieszczoną w tej samej ustawie definicją (art. 2 pkt. 3) przeciętne miesięczne wynagrodzenie nie oznacza wynagrodzenia poszczególnego pracownika.
Ostatnio Sąd Najwyższy stanął po stronie pracowników, rozstrzygając uchwałą z 10 stycznia 2002 r. (sygn. akt III ZP 32/01), iż przepis art. 4a ust. 1 stanowi jednak podstawę indywidualnych roszczeń pracowników o podwyżkę przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę. Spowoduje to z pewnością nasilenie walki o podwyżki - te zaległe oraz bieżące. Nie należy bowiem zapominać, iż w roku bieżącym pracownikom SP ZOZ-ów przysługuje kolejna podwyżka, tym razem oparta na art. 4a ust. 2 ww. ustawy i w wysokości uzależnionej od prognoz, które zostaną zawarte w ustawie budżetowej na 2002 rok.
Przepis art. 4a ust. 2 stanowi:
,W samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, w roku 2002 nie może być niższy niż kwota ustalona według następującego wzoru:
Pł = (Pp - Pp/Wsk) x 1,14
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Pł - przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika,
Pp - prognozowane na dany rok w ustawie budżetowej przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej,
Wsk - średnioroczny procentowy wskaźnik przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej prognozowany na dany rok w ustawie budżetowej".
Według złożonego w Sejmie projektu ustawy budżetowej na 2002 r. Pp wynosi 2154 zł (art. 33), a Wsk - 104,7 proc. (art. 28 pkt. 6), co - według moich własnych wyliczeń - daje 110,23 zł minimalnej podwyżki.