Kompleksowe świadczenia, atuty dydaktyczne

Agata Kalafarska, rzecznik prasowy SUM informuje, że za połączeniem i przekształceniem przemawia kilka argumentów. „Zwiększy się dostępność do świadczeń medycznych, w tym wysokospecjalistycznych procedur diagnostycznych. Będziemy świadczyć bardziej kompleksowe usługi i zapewnimy ciągłość procesu diagnostycznego i/lub terapeutycznego oraz w pełni kompleksowe leczenie pacjentów, w tym onkologicznych, w ramach jednego ośrodka” — podaje Agata Kalafarska.

To nie jedyne korzyści. Zdaniem inicjatorów połączenia, placówka zyska również dydaktycznie. „Zwiększenie liczby pacjentów oraz liczby i rodzajów wykonywanych procedur medycznych i diagnostycznych umożliwi wielodyscyplinarną, pogłębioną dydaktykę, szczególnie we wdrażaniu nowych standardów nauczania z zakresu onkologii. W konsekwencji powstanie duży, interdyscyplinarny ośrodek akademicki, oferujący studentom optymalne warunki kształcenia, a kadrze wysokospecjalistyczną bazę służącą realizacji projektów badawczych. Połączone i przekształcone w spółkę placówki będą też mogły świadczyć usługi komercyjnie” — dodaje Agata Kalafarska.

Ścieżki zostały przetarte

Śląskie podmioty nie są jedynymi, które uważają, że połączenie może wyjść im oraz pacjentom na zdrowie. W Lublinie na przełomie roku doszło do fuzji Okręgowego Szpitala Kolejowego z Samodzielnym Publicznym Szpitalem Wojewódzkim im. Jana Bożego.

Na Pomorzu rok temu połączyły się szpitale im. św. Wojciecha na Zaspie oraz im. Mikołaja Kopernika w centrum Gdańska. Wicemarszałek województwa pomorskiego Hanna Zych-Cisoń tłumaczyła, że dzięki temu placówki będą bardziej konkurencyjne. Według naszych informacji, tamtejszy samorząd rozważa połączenie wszystkich lub prawie wszystkich szpitali podlegających pod marszałka województwa pomorskiego.
Już prawie dwa lata temu województwo kujawsko-pomorskie stworzyło grupę szpitali podlegających pod wojewodę. Edward Hartwich, ówczesny wicemarszałek województwa, twierdził, że dzięki takiemu rozwiązaniu udało się nie tylko zracjonalizować koszty, ale także tak zarządzać świadczeniami, by placówki nie konkurowały ze sobą, ale się uzupełniały.

Trudniejsze zadanie czeka placówki, które mają różnych właścicieli, choć również one nie zamykają się na współpracę. Na Podkarpaciu powiat ropczycko-sędziszowski porozumiał się z sąsiednimi i wspólnie złożyły wniosek o dotację unijną. Razem postanowili też wystartować po kontrakt z NFZ na ratownictwo medyczne.

Niełatwy proces konsolidacji

Według ekspertów, przymiarki do różnych fuzji trwają od wielu lat. Krzysztof Jeżowski, ekspert Pharmed Consulting, wyjaśnia, że nie dochodziło do nich między innymi dlatego, że są to bardzo trudne operacje.

„Po pierwsze, sama wielkość podmiotów i mnogość specjalizacji powoduje, że nie są to łatwe procesy. Przecież w ramach jednego podmiotu działa często poz, specjalistyka, diagnostyka i szpitalnictwo. Trudno to wszystko ogarnąć i to jednocześnie w dwóch jednostkach. Po drugie, pojawia się problem podporządkowania. Po połączeniu jeden z podmiotów musi się porządkować drugiemu, na co szczególnie w tym podporządkowującym się nie ma zgody. Obawy i wątpliwości pojawiają się też, gdy jeden z podmiotów jest mocno zadłużony. Bo dlaczego ma być finansowany naszym kosztem? Po trzecie, najczęstsze obawy — zwolnienia. Wiadomo, że będą i co istotne, dotyczą przede wszystkim administracji. Do tego wszystkiego dochodzą kwestie lokalnej polityki, które szczególnie widać, gdy łączą się placówki z różnych miejscowości. Politycy z miejscowości A, w której usługi mają być ograniczone, zrobią wszystko, żeby temu zapobiec, niezależnie od tego, czy placówka z tak szerokim zakresem usług w danej miejscowości ma rację bytu, czy nie” — wyjaśnia Krzysztof Jeżowski.

Mimo tych problemów, Marek Balicki, były minister zdrowia, ekspert ds. ochrony zdrowia uważa, że procesy konsolidacyjne są ogólnoświatową tendencją i Polska oraz politycy przed nimi nie uciekną. „W sumie to dobrze. System kas chorych zniechęcił do konsolidacji i współpracy między placówkami, co było patologią. Premiowanie kompleksowości i ciągłości znowu zachęciło do kooperacji” — uważa Marek Balicki.

Ryzyko zmonopolizowania rynku

Robert Mołdach, ekspert ds. ochrony zdrowia w Pracodawcach RP, nie ma jednoznacznej oceny ruchów konsolidacyjnych wśród dużych ośrodków. „Jest naturalne, że podmioty mające jednego właściciela współpracują ze sobą, dzięki czemu mogą ograniczyć koszty i zlikwidować nadmierną infrastrukturę. Tworzenie swego rodzaju centrów usług wspólnych jest jak najbardziej godne pochwały” — uważa Robert Mołdach.

Ekspert przytacza przykłady szpitali klinicznych, których czasami jest kilka w jednym mieście. Podlegają im kliniki, których również jest za dużo. I tu jest duży potencjał do konsolidacji.

„Obawiam się jednak, że pod szyldem optymalizacji duże placówki będą monopolizować rynek. Bo jeśli kilkanaście placówek podlegających pod urząd wojewódzki się połączy, zaburzą konkurencję na rynku. Nikt nie dorówna im kontraktem, liczbą pacjentów, potencjałem negocjacyjnym z płatnikiem” — mówi Robert Mołdach.

Ekspert obawia się też, że źle przeprowadzona konsolidacja może uderzyć w pacjentów. „Udostępni się im kompleksowe leczenie w jednym miejscu, ale niekoniecznie blisko miejsca zamieszkanie. Tymczasem chory powinien mieć, tak jak do tej pory, bardzo blisko poz, trochę dalej specjalistkę, a najdalej szpital, do którego powinien z założenia trafiać najrzadziej” — uważa Robert Mołdach.