Szczepionka przeciwko meningokokom typu B

Choroba meningokokowa spowodowana jest przez 6 głównych serogrup bakterii Neisseria meningitidis: A, B, C, W-135 , Y oraz X. Szczepionki przeciwko serogrupom: A, C, W135 i Y powstały na bazie specyficznych polisacharydów otoczkowych tych bakterii. Tego typu technika produkcji nie może być jednak zastosowana dla szczepionki meningokowej typu B, gdyż polisacharydy kapsularne tej bakterii przypominają występujące na powierzchni komórek nerwowych cząsteczki adhezyjne. W celu opracowania szczepionki przeciwko N. meningitidis typu B zsekwencjonowano cały genom tej bakterii i zidentyfikowano 3 białka niezbędne do jej namnażania się: czynnik H, adhezynę A i antygen Neisseria wiążący heparynę - NHBA.

Naukowcy z Uniwersytetu Chilijskiego z Santiago przeprowadzili zrandomizowane badanie kliniczne w 12 ośrodkach w Santiago i Valparaiso . Włączono do niego 1631 osób w wieku 11-17 lat. Osoby te przydzielono do pięciu grup: otrzymujących szczepionkę 4CMenB w jednej dawce (n=375), w dwóch dawkach w odstępie 1 miesiąca (n=375), w dwóch dawkach w odstępie 2 miesięcy (n=380), w trzech dawkach (n=373) oraz otrzymujących placebo (n=128). Ponadto wszystkim badanym podano szczepienie w 6 miesiącu. Immunogenność preparatu oceniono na podstawie bakteryjnej aktywność surowicy przy użyciu ludzkiego komplementu (hSBA) oraz testu ELISA. Wśród osób, które otrzymały 2 lub 3 dawki szczepionko 99-100 proc. miało miano hSBA w wysokości 4 lub więcej (po 6 miesiącach takie miano miało 91-100 proc. osób z tych grup), w porównaniu z 92-97 proc. osób po jednej dawce (po 6 miesiącach wysokie miano hSBA utrzymało się u 73-76 proc. osób z tej grupy) oraz z 29-50 proc. osób po placebo. Podczas obserwacji nie wystąpiły żadne poważne działania niepożądane szczepionki.


Źródło: Lancet 2012; 379:617-24.