Jak wiadomo, reklamowane mogą być jedynie leki OTC oraz suplementy diety, które nie będąc lekami są kwalifikowane jako żywność. Nie każdemu to rozróżnienie przychodzi z łatwością, a jest ono o tyle ważne, że tu i ówdzie zdarza się polecanie leku bądź suplementu diety przez osobę w białym kitlu. Z punktu widzenia odbiorcy reklamy jest to równoznaczne z lekarzem bądź farmaceutą i wzmaga zaufanie do produktu, który taka osoba chwali bądź poleca. 

Jeśli nawet w tej sprawie obowiązują już kodeksy dobrych praktyk reklamowych, a same przekazy starają się być dalekie od tych skojarzeń, to i tak utrwaliły w nich lekarską biel i nieskazitelny gabinet, a ostatnio grupę rówieśniczą, np. pań czy panów po 50. Co też nie jest dobre, bo — jak wiadomo — w Polsce każdy jest lekarzem bądź farmaceutą, a „dr Internet” niezawodną wyrocznią na wszystkie niedomogi. 

Sprawozdanie KRRiT sumiennie wylicza, iż w analizowanych telewizjach głównego nurtu (TVP, Polsat, TVN, Puls, TV4) oraz trzech tematycznych i dwóch skierowanych do małoletnich wyemitowano od lipca 2015 do lipca 2016 roku łącznie 2 523 194 reklam. Aż 511 306 reklam dotyczyło produktów zdrowotnych i leków, co daje 20,26 proc. wszystkich przekazów. 

„Branża medyczna była najbardziej reklamowaną branżą, co piąta reklama pochodziła z tego sektora” — można przeczytać w sprawozdaniu. Jest to więc problem wcale niewydumany, bo według danych z rynku medialnego, który tworzy ok. 250 programów telewizyjnych nadawanych w języku polskim, reklama ta dostarcza ponad 1/3 przychodów. 

Awers i rewers tego samego medalu to z jednej strony zakupy pod wpływem reklamy, często na zapas i bez żadnej potrzeby, a z drugiej — sytuacja rynku medialnego, który żyje z reklamy i dzięki niej konkuruje o abonenta. Choć ta symbioza wydaje się nie do ruszenia, pewnym wyjściem byłoby wyjęcie wszystkich reklam z kanałów telewizyjnych nadawcy publicznego w zamian za opłatę telewizyjną. Ale przecież przepłyną one do stacji komercyjnych, bo zakazy reklamowe w dobie Internetu raczej nie poskutkują. 

A może ograniczyć ich dobowe nasilenie, tak aby np. reklamy środków na potencję były dostępne w innych niż dotychczas godzinach? Albo solidniej etykietować treść samych reklam, unikając np. takich samych nazw leków i suplementów oraz skojarzeń z lekarzem/farmaceutą i ich miejscem pracy? Chciałoby się w tej sprawie usłyszeć pomysły środowiska lekarskiego i farmaceutycznego, ale przede wszystkim rekomendacje ministerialnego zespołu, który ma za zadanie coś w tej mierze ustawodawcom podpowiedzieć. 

Ważne, żeby była to dyskusja niewykluczająca nikogo, także reklamodawców i nadawców telewizyjnych, i żeby nie było w niej prostych jak cep recept w rodzaju zakazu bądź karania. W dzisiejszym e-świecie byłoby to raczej nieskuteczne i wzmogło zainteresowanie „dr Internetem”, który nie zna żadnych ograniczeń i kar, za to niesie porady niepodlegające niczyjej kontroli i zazwyczaj fatalne w skutkach.