Ostre zapalenie zatok przynosowych nie zawsze oznacza zakażenie

Liczne podziały i definicje zapaleń zatok przynosowych, jakie obowiązywały w XX wieku, utrudniały opracowanie schematów diagnostycznych i leczniczych. Dlatego w 2005 roku grupa ekspertów z Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologii Klinicznej opracowała konsensus diagnostyki i leczenia zapaleń zatok przynosowych. Konsensus ten został zaktualizowany w 2007 roku i pod nazwą EPOS 2007 (ang. European Position Paper on Rhinosinusitis and Nasal Polyps) opublikowany w czasopiśmie „Rhinology”.

Dokument EPOS 2007 uwzględniał schematy diagnostyczne i terapeutyczne dla lekarzy rodzinnych i specjalistów nielaryngologów oraz osobne dla lekarzy laryngologów. W 2012 roku ten sam zespół ekspertów opublikował rozszerzony dokument pod nazwą EPOS 2012, skierowany przede wszystkim do specjalistów laryngologów. Nieco wcześniej specjaliści z Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologii Klinicznej rozpoczęli prace nad obszernym dokumentem pod nazwą ARIA (Alergiczny nieżyt nosa i jego wpływ na astmę). Został on opublikowany w 2002 roku w czasopiśmie „Allergy”, a zaktualizowany w 2010 (ARIA 2010 — revision). Różnice w podejściu do choroby i w nazewnictwieOba dokumenty (EPOS i ARIA) odnoszą się do tych samych objawów dotyczących chorób zapalnych błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. W dokumencie ARIA, co zrozumiałe z uwagi na autorów, bardziej eksponowana jest etiologia alergiczna, a w dokumencie EPOS — etiologia niealergiczna.