Nowe zasady kierowania pacjentów do uzdrowisk

Następnie lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej zatrudniony w NFZ dokonuje aprobaty wystawionego skierowania pod względem jego celowości.

Przy kwalifikowaniu pacjenta do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego lekarz powinien ocenić:
– stan zdrowia pacjenta;
– możliwość leczenia uzdrowiskowego przy wykorzystaniu właściwości naturalnych surowców leczniczych;
– przebieg choroby będącej wskazaniem do leczenia uzdrowiskowego;
– efekty przebytego w przeszłości leczenia uzdrowiskowego;
– zdolność pacjenta do samoobsługi, samodzielnego poruszania się lub samodzielnego przemieszczania się na wózku inwalidzkim.

Obowiązujący wzór skierowania określa załącznik do rozporządzenia ministra zdrowia z 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Tylko do 31 grudnia 2011 r. możliwe było stosowanie druków skierowania na leczenie uzdrowiskowe określonych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów.

Zmiany w przeciwwskazaniach

Ogólnymi przeciwwskazaniami dla wszystkich rodzajów leczenia i rehabilitacji uzdrowiskowej obecnie są:
1) stan chorobowy, w którym leczenie przy wykorzystaniu właściwości naturalnych surowców leczniczych mogłyby spowodować pogorszenie stanu zdrowia pacjenta;
2) choroba zakaźna w fazie ostrej;
3) ciąża i połóg;
4) czynna choroba nowotworowa oraz okres przed upływem:
a) 5 lat w przypadku: czerniaka złośliwego, białaczki, ziarnicy złośliwej, chłoniaków złośliwych, nowotworów nerki,
b) 12 miesięcy w przypadku innych nowotworów złośliwych (od zakończenia leczenia operacyjnego, chemioterapii lub radioterapii).

Przeciwwskazanie w przypadku ciąży wynika z niezbadanego wpływu leczenia uzdrowiskowego na rozwój płodu. W nowym rozporządzeniu za przeciwwskazanie uznano połóg, a nie jak dotychczas — okres karmienia piersią. Z grupy ogólnych przeciwwskazań do leczenia uzdrowiskowego usunięto m.in. upośledzenie umysłowe oraz choroby psychiczne.
Określone nowym rozporządzeniem przeciwwskazania do leczenia uzdrowiskowego dotyczą zarówno pacjentów, u których finansowane jest ono ze środków publicznych, jak i korzystających z niego odpłatnie. Pacjenci finansujący leczenie lub rehabilitację uzdrowiskową z własnych środków mogą korzystać z tych świadczeń tylko po przedstawieniu zaświadczenia o braku przeciwwskazań do nich. Zaświadczenie to wydawane jest przez lekarza w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego.

Dodatkowa opinia specjalisty

Dla trzech grup pacjentów wprowadzono dodatkowe warunki kwalifikowania do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego, w postaci konieczności przedstawienia opinii lekarza specjalisty. Dotyczy to chorych:
– po przeszczepie (biorców narządu), dla których wymagana jest opinia specjalisty w dziedzinie transplantologii klinicznej (pod warunkiem że od dnia przeszczepu do dnia rozpoczęcia leczenia uzdrowiskowego minęło mniej niż pół roku);
– po przeszczepie szpiku kostnego, dla których wymagana jest opinia specjalisty hematologa (podobnie pod warunkiem że od dnia przeszczepu do dnia rozpoczęcia leczenia upłynęło mniej niż pół roku);
– poddawanych dializoterapii, dla których wymagana jest opinia specjalisty nefrologa.


Podstawa prawna:

1) rozporządzenie ministra zdrowia z 5 stycznia 2012 r. w sprawie sposobu kierowania i kwalifikowania pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz.U. z 5 stycznia 2012 r., poz. 14);
2) rozporządzenie ministra zdrowia z 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz.U. nr 142, poz. 835);
3) art. 13-16 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.).