Jaką insulinę podawać chorym

Insuliny wytwarzane są obecnie w procesie biosyntezy, z użyciem drożdży piekarniczych bądź specjalnego szczepu bakterii - E. coli K12. Nie powodują powstawania przeciwciał i można je stosować w małych dawkach, ale mają opóźniony w czasie szczyt działania i trzeba je przyjmować przed jedzeniem. Te zastrzeżenia nie dotyczą analogów insuliny, które powstają przez przestawienie kolejności w ustawieniu peptydów wchodzących w skład łańcucha B insuliny. Dzięki temu zmienia się dynamika jej działania, zbliżając się do dynamiki działania insuliny endogennej, wytwarzanej przez zdrową trzustkę. Obecnie na polskim rynku dostępne są analogi o bardzo szybkim działaniu (NovoRapid i Humalog).
Praktyczne mieszanki
Fabrycznie przygotowane mieszanki insuliny o różnym czasie działania, w tym mieszanki analogowe (Humalog Mix 25 i Humalog Mix 50), mają szerokie zastosowanie w niektórych grupach chorych, np. u osób starszych, nie wymagających częstych zmian proporcji stosowanych insulin, prowadzących uregulowany tryb życia i pozostających na tzw. terapii konwencjonalnej, czyli przyjmujących insulinę w dwóch iniekcjach. Mieszanki analogowe stosowane są także u chorych z cukrzycą typu 2, którzy insulinę - zwykle w jednej dawce - przyjmują jako uzupełnienie leczenia doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. U młodocianych chorych na cukrzycę typu 1 gotowe mieszanki insulinowe stosowane są zwykle w okresach częściowej remisji, kiedy zapotrzebowanie na insulinę jest małe. Mieszanki stosowane bywają także u bardzo małych dzieci, u których w obawie przed hipoglikemią unika się rygorystycznego obniżania glikemii. Gotowe mieszanki insulinowe znajdują zastosowanie również u chorych nie prowadzących samokontroli i nie regulujących dawek insuliny oraz niestarannie przygotowujących mieszanki insulinowe.
Sposoby iniekcji
Dostępne na rynku strzykawki z wtopioną igłą i tłokiem pozwalają na maksymalne zmniejszenie przestrzeni martwej w strzykawce i precyzyjne dawkowanie insuliny.
Jeszcze łatwiejsze jej podanie zapewniają tzw. wstrzykiwacze (peny), które mają zbiorniczki z insuliną i pozwalają na dyskretną iniekcję. Ma to znaczenie zwłaszcza dla osób leczonych metodą wielokrotnych wstrzyknięć. Peny są praktyczne również dla osób z upośledzeniem wzroku, pozwalają im bowiem na samodzielne wykonanie iniekcji, i małych dzieci, które nie widząc igły, zazwyczaj odczuwają mniejszy lęk.
Pompy insulinowe
Najbardziej precyzyjne pompy insulinowe są wszczepiane np. w obręb jamy otrzewnowej. Podstawowa dawka insuliny, którą pacjent kontroluje za pomocą zewnętrznego urządzenia telemetrycznego, podawana jest przez dren metodą pulsacyjną. Ewentualne zatkanie drenu usuwane może być metodą laparoskopową. Pompy zewnętrzne do podskórnej infuzji insuliny, w których używane są tylko preparaty insuliny krótko działającej lub szybko działających analogów insuliny, stosowane są u chorych na cukrzycę szczególnie trudną do wyrównania, a także u niemowląt. Zastosowanie implantów ogranicza ich wysoka cena, konieczność chirurgicznego wszczepiania oraz możliwość wystąpienia niedrożności przewodu wyprowadzającego insulinę z pompy do jamy otrzewnowej.

Zalety stosowania ciągłego
podskórnego wlewu insuliny:
- -zachowany fizjologiczny rytm podawania insuliny;
- -zmniejszenie chwiejności glikemii;
- -poprawa nocnej kontroli glikemii, szczególnie korekta zjawiska brzasku;
- -redukcja liczby ciężkich hipoglikemii;
- -większa elastyczność stylu życia i poprawa jego jakości;
- -zmniejszenie liczby wkłuć.
Wady tej metody to:
- -konieczność znajomości zasad samokontroli i wiedzy diabetologicznej w większym stopniu niż przy innych metodach leczenia;
- -ryzyko zakażenia miejsc wkłucia;
- -zwiększone ryzyko bardzo szybkiego wystąpienia hiperglikemii i kwasicy ketonowej.