Epidemia cukrzycy jest faktem

- Co przemawia za tak radykalnym stwierdzeniem? Jakie są tego przyczyny i jakie kroki muszą zostać podjęte, by tę sytuację zmienić?

- Wskaźnik chorobowości z powodu cukrzycy w Europie według danych WHO to 3-6 proc. W Polsce wskaźnik ten wynosi przeciętnie 4-6 proc. Aż 80-90 proc. wszystkich przypadków cukrzycy stanowi cukrzyca typu 2. Jest to więc zjawisko, które można nazwać epidemią.
W naszych badaniach z 2000 r., obejmujących populację Warszawy powyżej 20 roku życia wspomniany wskaźnik wyniósł 6,5 proc. W tej liczbie tylko ok. 50 proc. chorych znajdowało się w rejestrach instytucji opieki zdrowotnej. Wystąpiły u nich objawy kliniczne choroby, dlatego doszło do rozpoznania cukrzycy i wdrożenia jej leczenia. Druga połowa to przypadki cukrzycy bezobjawowej, którą można rozpoznać tylko za pomocą testu obciążenia glukozą, więc przypadki choroby nie rozpoznanej i nie leczonej. Ponadto u 6 proc. badanych stwierdzono upośledzenie tolerancji glukozy, a u 0,7 proc. nieprawidłową glikemię na czczo.
Podobne wyniki uzyskali Z. Szybiński i wsp. w badaniach prowadzonych w ramach Projektu Zamawianego Ministerstwa Zdrowia pt. ?Prewencja pierwotna i wtórna oraz jej wpływ na wskaźniki epidemiologiczne i ekonomiczne w 1 i 2 typie cukrzycy w populacji polskiej". Wyliczono, że standaryzowany wskaźnik chorobowości z powodu cukrzycy typu 2 (znanej i nieznanej) dla całej populacji Polski wynosi 5,37 proc. Dla populacji powyżej 35 r.ż. wskaźnik ten jest co najmniej dwukrotnie wyższy i wynosi dla populacji Krakowa - 10,77 proc., Lublina - 15,6 proc. oraz Łodzi - 15,7 proc. Wykazano, że drugie tyle osób miało upośledzoną tolerancję glukozy, są to więc niewątpliwie alarmujące fakty.
Z ocen własnych oraz Banku wiatowego wiemy, że cukrzyca zajmuje drugie miejsce w skali wielkości obciążenia społecznego, po niedokrwiennej chorobie serca. Jest przewlekłym zagrożeniem dla chorych oraz bytu ich rodzin, ma ogromny wpływ na ogólny system usług zdrowotnych, pochłaniając co najmniej 5-8 proc. całkowitego budżetu służby zdrowia. Cukrzyca jest więc jednym z głównych problemów zdrowia publicznego. Jej prewencja - skierowana na prozdrowotną przebudowę stylu życia Polaków - i wczesne wykrywanie, w tym zwłaszcza cukrzycy typu 2, powinny mieć charakter ogólnokrajowego priorytetu. Jest to zadanie dla Narodowego Funduszu Zdrowia oraz wszystkich instytucji zajmujących się opieką zdrowotną. Powinny one wprowadzić - pod nadzorem diabetologów - stałe programy prewencyjne w tym zakresie oraz programy wczesnego wykrywania cukrzycy i innych zaburzeń przemiany węglowodanów.