Cukrzyca w krajach Unii Europejskiej: raport IDF

Oceniono, że w Unii Europejskiej żyje obecnie około 25 milionów diabetyków, a średnia częstość występowania cukrzycy wśród osób, które ukończyły 20 lat wynosi 7,5 proc. W ciągu najbliższych 20 lat odsetek ten prawdopodobnie wzrośnie do 16 proc., co będzie następstwem szybkiego zwiększania się liczby przypadków cukrzycy typu 2.
Aktualne szacunkowe współczynniki chorobowości (określające, jaki procent populacji ogólnej powyżej 20 roku życia stanowią diabetycy) mieszczą się w granicach od 3,7 proc. (Holandia) do 10,2 proc. (Niemcy).
Za ogromny problem uznano późne diagnozowanie cukrzycy, o czym świadczy m.in. fakt, że u co drugiego cukrzyka w chwili rozpoznania choroby stwierdza się już co najmniej jedno jej powikłanie.
Raport IDF zawiera także dane o wielkości środków finansowych, jakie w danym kraju przeznacza się na leczenie cukrzycy. W stosunku do całkowitego rocznego budżetu ochrony zdrowia jest to od 2,5 proc. (w Holandii) do 15 proc. (w Czechach).
Oto niektóre z zaleceń kierowanych do rządów poszczególnych krajów oraz Komisji Europejskiej dotyczących zapobiegania i leczenia cukrzycy:

-Istnieje konieczność uznania walki z cukrzycą za działanie priorytetowe zarówno na poziomie narodowym, jak i Unii Europejskiej.

-Należy poprawić system gromadzenia danych epidemiologicznych. Unia Europejska powinna wprowadzić jednolite kryteria gromadzenia tych informacji przez kraje członkowskie, co pozwoli porównywać je na szczeblu europejskim.

-W każdym z krajów członkowskich powinien istnieć narodowy program walki z cukrzycą uwzględniający konkretne cele i metody, pozwalający prowadzić rejestr wydatków oraz określać opłacalność prowadzonych działań (czyli relację koszt/efektywność) na podstawie wiarygodnych danych ekonomicznych.

-Należy stworzyć programy prewencji pierwotnej, promujące zdrowy styl życia, kierowane zwłaszcza do dzieci w wieku szkolnym.

-Kraje członkowskie powinny prowadzić badania przesiewowe, pozwalające na wczesne wykrywanie cukrzycy oraz identyfikację osób z grupy wysokiego ryzyka rozwoju choroby.

-Bardzo ważne jest inwestowanie w rzetelną edukację diabetologiczną pracowników opieki zdrowotnej, szczególnie tych biorących udział w leczeniu cukrzycy.

-Dla każdego chorego należy stworzyć indywidualny program leczenia.