Badanie wpływu kwasu moczowego na zmiany miażdżycowe

W badaniu Ekici B. i wsp., którego wyniki opublikowano na łamach „Kardiologii Polskiej”, oceniono związek stężenia kwasu moczowego w surowicy i nasilenia zmian miażdżycowych (ocena za pomocą skali SYNTAX) u 705 chorych poddanych koronarografii.

Wykazano, że osoby z umiarkowanie i istotnie nasilonymi zmianami miażdżycowymi w tętnicach wieńcowych charakteryzują się wyższym stężeniem kwasu moczowego w surowicy niż osoby bez takich zmian w tętnicach (ryc. 1). W analizie wieloczynnikowej stwierdzono niezależny od innych czynników ryzyka związek między wyższym stężeniem kwasu moczowego a obecnością miażdżycy w tętnicach wieńcowych.

Celem badania Ando K. i wsp. było z kolei prześledzenie, czy istnieje związek między stężeniem kwasu moczowego w surowicy a strukturą blaszki miażdżycowej. Badacze za pomocą ultrasonografii wewnątrznaczyniowej ocenili zawartość tłuszczu w blaszkach miażdżycowych w obrębie tętnic wieńcowych u 385 chorych poddawanych interwencjom wieńcowym. Autorzy wykazali, że stężenie kwasu moczowego w osoczu koreluje z większą zawartością tłuszczu w blaszce miażdżycowej i mniejszą zawartością elementów włóknistych.

Opisywane zależności potwierdzono zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. U mężczyzn stwierdzono także związek pomiędzy większym stężeniem kwasu moczowego w surowicy a mniejszym uwapnieniem blaszek miażdżycowych. W analizie wieloczynnikowej stężenie blaszki miażdżycowej było niezależnie związane z obecnością blaszek bogatolipidowych. Wyniki tego badania wskazują na związek stężenia kwasu moczowego w surowicy z parametrami budowy blaszki miażdżycowej bardziej podatnej na pęknięcie.

Uzupełnieniem przedstawionych powyżej badań jest analiza Singh J.A. i Yu S. Autorzy poddali analizie dużą amerykańską bazę danych Medicare w celu oceny związku pomiędzy stosowaniem allopurynolu a ryzykiem wystąpienia zawału serca u osób w wieku podeszłym. Wykazano, że stosowanie allopurynolu redukowało o 15 proc. ryzyko wystąpienia zawału serca w porównaniu z osobami nieprzyjmującymi tego leku.

Interesująca jest obserwacja, że im dłużej stosowano allopurynol, tym niższe było ryzyko wystąpienia zawału serca — do pół roku o 3 proc., od pół roku do dwóch lat — o 17 proc. i o 30 proc. dla terapii trwającej ponad 2 lata. Związek między stosowaniem allopurynolu a niższym ryzykiem wystąpienia zawału sercu był niezależny od innych czynników ryzyka choroby wieńcowej. Malejące ryzyko wystąpienia zawału serca wraz z długością terapii allopurynolem obserwowano również w podgrupach chorych wyodrębnionych pod względem wieku, płci i rasy.

Przytoczone badania wskazują na możliwy związek między stężeniem kwasu moczowego w osoczu a nasileniem choroby wieńcowej i ryzykiem wystąpienia zdarzeń wieńcowych, w tym zawału serca. Jednym z możliwych mechanizmów jest wpływ kwasu moczowego na strukturę blaszki miażdżycowej.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Kwas moczowy a udar mózgu - czy istnieje związek?