Złamanie szyjki kości udowej a niedoczynność tarczycy

Na pytanie odpowiada dr Janusz Płomiński, specjalista ortopeda traumatolog z Kliniki Ortopedii CSK WIM w Warszawie:

Rola ortopedy w leczeniu złamania szyjki kości udowej polega na jak najszybszym przywróceniu czynności stawu biodrowego. Podstawowym pytaniem jest to, czy do momentu urazu chora poruszała się samodzielnie, czy z powodu innych współistniejących schorzeń nie była skazana na tak zwany "fotelowy tryb życia". Myślę tu o niedowładach lub porażeniach kończyn dolnych czy, jak w przypadku tej chorej - o schorzeniach internistycznych, upośledzających ogólną sprawność. Jeżeli mamy do czynienia z "osobą leżącą", należy się zastanawiać, czy narażać ją na zabieg, który nie zmieni jej dotychczasowego trybu życia.
Zanim podejmiemy decyzję o leczeniu operacyjnym, konieczna jest konsultacja z poszczególnymi specjalistami (np. kardiologiem, internistą, neurologiem). W przypadku tej chorej należy jak najszybciej przed zabiegiem skonsultować się z endokrynologiem. Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji nie będzie bezwzględnych przeciwwskazań do operacji, to wykonuje się ją w pierwszej kolejności.
Sam zabieg ze wskazań ortopedycznych u osoby bez dużych obciążeń jest jak najbardziej pożądany, gdyż pozostawiając chorą w łóżku, skazujemy ją na długie leżenie, a w związku z tym zwiększa się ryzyko wystąpienia dodatkowych powikłań, np. zapalenia płuc, obrzęków, odleżyn, zaburzeń jelitowo-żołądkowych czy zapalenia układu moczowego. Każdy dzień leżenia to ponadto zwiększenie ryzyka wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej. Dlatego z punktu widzenia ortopedy zawsze - jeśli tylko nie ma zbyt dużego ryzyka - należy operować jak najszybciej. Wiek nie jest przeszkodą, decyduje ogólny stan zdrowia.
W przypadku niedoczynności tarczycy konieczne jest leczenie substytucyjne, które musi być monitorowane przed i po operacji. Schorzenia tarczycy i przytarczyc mogą powodować zaburzenia gospodarki fosforanowo-wapniowej, na skutek czego dochodzi do szybkiej utraty masy kostnej, co pogarsza techniczne warunki do zamocowania protezy.
Każdy przypadek należy jednak rozpatrywać indywidualnie, ponieważ nawet obciążenia kardiologiczne nie muszą być powodem do odstąpienia od operacji. Do chorego należy podjęcie ostatecznej decyzji o sposobie leczenia. Podstawowym celem leczenia jest poprawa stanu zdrowia, ale to może co innego oznaczać dla pacjenta, a co innego dla lekarza.