Udział własny ubezpieczonego w kosztach transportu

Wykaz grup jednostek chorobowych, stopni niesprawności oraz wysokości udziału własnego ubezpieczonego w kosztach przejazdu środkami transportu sanitarnego określa rozporządzenie ministra zdrowia z 10 maja br. (Dz. U. nr 88, poz. 815). Przepisy dotyczą pacjentów, którzy nie wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia lub jego kontynuacji i nie mają dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego.
Wśród chorób, ze względu na które lekarz ubezpieczenia zdrowotnego ustala stopień niepełnosprawności znalazły się choroby: krwi i narządów krwiotwórczych, nowotworowe, oczu, przemiany materii, psychiczne, skóry i tkanki podskórnej, zakaźne, układu krążenia, układu moczowo-płciowego, układu nerwowego, układu oddechowego, układu ruchu, układu trawiennego, układu wydzielania wewnętrznego, a także urazy i zatrucia oraz wady rozwojowe wrodzone, zniekształcenia i aberracje chromosomowe.
Przy określaniu stopnia niepełnosprawności uwzględniana jest możliwość samodzielnego poruszania się chorego i konieczność pomocy drugiej osoby przy korzystaniu ze środków transportu publicznego oraz ogólny stan zdrowia pacjenta. Pierwszy stopień niepełnosprawności otrzymują osoby zdolne do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy innej osoby i mogące korzystać ze środków transportu publicznego. Ich udział własny w kosztach przewozu transportem sanitarnym wynosi 100 proc. Osoby wymagające pomocy innej osoby lub transportu pojazdem dostosowanym do potrzeb osób niepełnosprawnych kwalifikowane są do drugiego stopnia niepełnosprawności i płacą za przejazd transportem sanitarnym 60 proc. kosztów. Lekarz decydujący o stopniu niepełnosprawności chorego dokonuje odpowiedniego wpisu w dokumentacji medycznej oraz dokumentacji prowadzonej na potrzeby powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Przepisy tego rozporządzenia obowiązują od 4 czerwca.