Szkolenia nie podlegają opodatkowaniu

Do przychodów pracownika, oprócz wypłat pieniężnych, zalicza się także wartość pieniężną świadczeń udzielanych w naturze. Są nimi m.in. świadczenia związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika. Nie należą do nich natomiast szkolenia związane z wykonywaniem bieżącej pracy, takie jak np. przyuczenie do obsługi nowego programu komputerowego albo szkolenia w zakresie BHP. Takie szkolenia nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ nie stanowią przychodu pracownika, lecz dokonywane są w interesie pracodawcy. Wydatki na nie wlicza się w koszty uzyskania przychodu.

Odrębne przepisy

Świadczenia związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika stanowią jego przychód, więc co do zasady podlegają opodatkowaniu. Korzystają one jednak ze zwolnienia podatkowego pod warunkiem, że zostaną przyznane zgodnie z odrębnymi przepisami. Mowa tu przede wszystkim o przepisach rozporządzenia w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych.

Zakres świadczeń, jaki może zostać przyznany zgodnie z tymi przepisami, zależy od form kształcenia oraz od tego, czy nauka jest podejmowana na podstawie skierowania. Kształcenie może odbywać się zarówno w formach szkolnych, tzn. w szkole podstawowej, ponadpodstawowej lub wyższej, jak i w formach pozaszkolnych (kursy, seminaria itp.). Przy czym okoliczność posiadania akredytacji przez podmiot prowadzący szkolenie nie ma żadnego znaczenia, co znalazło potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w interpretacji ministra finansów.

Konieczne skierowanie

Pracownikowi, który podejmuje naukę w szkole, pracodawca może:

1) -zwrócić koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach delegacji służbowej;

2) -pokryć koszty podręczników i innych materiałów szkoleniowych;

3) -pokryć opłaty za naukę (czesne).

Zwolnienie tych świadczeń od podatku jest niezależne od tego, czy nauka odbywa się na podstawie skierowania, czy bez skierowania. Wydanie skierowania ma natomiast decydujące znaczenie w razie podjęcia nauki w formach pozaszkolnych. Jeżeli bowiem nauka odbywać się będzie na podstawie skierowania, to pracownikowi będzie przysługiwać pełen zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, bez konieczności zachowania limitów określonych dla delegacji służbowych.

Pracodawca może ponadto przyznać skierowanemu pracownikowi zwrot wszelkich innych kosztów poniesionych w związku z nauką na warunkach określonych w umowie. Jeżeli skierowanie nie zostanie wydane, to zwrot jakichkolwiek kosztów nauki podlega opodatkowaniu.

Możliwość wliczania wyżej omówionych wydatków w koszty działalności zależy od tego, na ile uda się przekonać fiskusa, że zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Tu nie ma prostej reguły i wszystko zależy od tego, czy dany wydatek znajdzie racjonalne uzasadnienie w konkretnym przypadku.

Szersze możliwości w tym zakresie pojawiły się w odniesieniu do zakładowego funduszu szkoleniowego. Fundusz ten może być tworzony przez każdego pracodawcę, który zdecyduje się przeznaczyć na niego co najmniej 0,25 proc. funduszu płac. Zgodnie z przepisem dodanym w zeszłym roku przez ustawę o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego, wpłaty na ten fundusz obciążają koszty działalności pracodawcy.


Podstawa prawna:
1) art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2) § 3, 4 ust. 2, § 5 ust. 1, § 9 ust. 1 i § 11 rozporządzenia ministra edukacji narodowej oraz ministra pracy i polityki socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. nr 103, poz. 472 ze zm.);
3) § 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. nr 161, poz. 1106 ze zm.);
4) art. 29 pkt 1 ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U. nr 125, poz. 1035);
5) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2008 r., sygn. III SA/Wa 1915/07;
6) interpretacja ogólna nr DD3/033/10/ KDJ/08/173 ministra finansów z 30 kwietnia 2008 r.