Sprawność fizyczna a migotanie przedsionków

Uczeni z University of Adelaide odkryli tę zależność śledząc stan zdrowia ponad 300 cierpiących na to zaburzenie pacjentów z nadwagą.

Ich sprawność fizyczna była różna. Zakwalifikowano ich więc do trzech grup - o niskiej, wystarczającej oraz wysokiej wydolności krążeniowo-oddechowej.

Badacze obserwowali ich przez 4 lata. W grupie o niskiej wydolności tylko 17 proc. osób było wolnych od zaburzenia, w grupie o wydolności uznanej za wystarczającą odsetek ten wyniósł 76 proc, a wśród najbardziej sprawnych - aż 84 proc.

Uczestnikom badania zaoferowano też udział w programie nakierowanym na obniżenie wagi i poprawę sprawności fizycznej.

Jeśli komuś udało się poprawić swoją wydolność, zwykle bardzo na tym skorzystał. Zwiększenie wydolności o 1 punkt równoważnika metabolicznego (MET - miara zużycia tlenu w spoczynku) zmniejszało ryzyko nawrotu migotania przedsionków o 20 proc., przy uwzględnieniu spadku masy ciała i początkowej wydolności. Poprawa o 2 punkty MET razem ze spadkiem wagi oznaczała zmniejszenie ryzyka aż o połowę.

"Podczas gdy utrata wagi jest istotna dla pacjentów z chorobami serca, szczególnie cierpiących na arytmię, nasze badanie pokazuje korzystny wpływ wysokiej wydolności krążeniowo-oddechowej oraz jej poprawy" - mówi autor badania prof. Prashanthan Sanders. "Idealny plan leczenia powinien obejmować oba aspekty" - mówi naukowiec i lekarz.