U chorych ze średnio aktywną postacią SM utrzymywane jest leczenie eskalacyjne, oparte na lekach pierwszej, drugiej i trzeciej linii. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi chorego na leczenie stosuje się leki o silniejszym działaniu. 

Według neurolog prof. dr hab. n. med. Haliny Bartosik-Psujek: „W Polsce mamy możliwość zastosowania nowych leków w programach terapeutycznych finansowanych przez NFZ, ponieważ weszły już nowe preparaty do programów lekowych. Wszystkie te leki dedykowane są pacjentom z rzutowo-remisyjną postacią SM”. 

Powtarzające się często rzuty choroby prowadzą do stopniowego pogarszania się stanu klinicznego pacjenta i systematycznego narastania jego niesprawności.

Ograniczenie postępu choroby jest możliwe. Najważniejsza jest szybka diagnoza, odpowiednie dobranie leku i niezwłoczne rozpoczęcie terapii. Aby maksymalnie ją zindywidualizować, neurolog musi wziąć pod uwagę przede wszystkim aktywność choroby i tempo narastania niesprawności. Zdaniem prof. Bartosik--Psujek, każda terapia stosowana w SM zapobiega pojawianiu się rzutów choroby i zmniejsza stopień nasilania się niesprawności.

Należy konsekwentnie monitorować leczenie, ponieważ w razie jego nieskuteczności lub pojawienia się działań niepożądanych kluczowa dla ograniczenia postępu choroby jest szybka zmiana terapii.

Istotnym elementem postępowania terapeutycznego u pacjenta z SM na wszystkich etapach choroby jest systematyczna, dostosowana do możliwości chorego rehabilitacja ruchowa i poznawcza. Z innych metod, mających również wpływ na ograniczenie niepełnosprawności, zalecane jest prowadzenie zdrowego trybu życia, stosowanie odpowiedniej diety, suplementacji witaminowej (szczególnie witaminy D3 i witamin z grupy B), przyjmowanie substancji, które zawierają antyoksydanty. Pacjenci powinni też unikać stosowania używek, szczególnie palenia papierosów, i utrzymywać właściwą masę ciała. 

Większość pacjentów z SM, którzy kwalifikują się do terapii pierwszej linii, takie leczenie otrzymuje. Trudniejsza jest sytuacja pacjentów z agresywną postacią stwardnienia rozsianego. „Tak naprawdę dysponujemy tylko jednym preparatem z ograniczoną możliwością stosowania u wybranej grupy pacjentów. Tutaj pojawia się „dziura” terapeutyczna, z powodu której u chorych z agresywną postacią SM może szybko rozwijać się niesprawność. Jest to więc sytuacja, która powinna ulec zmianie. Jeśli chodzi o dostęp do nowych preparatów, jesteśmy w gorszej sytuacji niż pozostałe kraje europejskie” — mówi prof. Halina Bartosik-Psujek.