Odwołanie od decyzji inspektora sanitarnego

Wymagania, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowymi sanitarnym pomieszczenia przeznaczone na wykonywanie praktyk lekarskich, w tym indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, zostały określone w rozporządzeniu ministra zdrowia z 9 marca 2000 r. Według komunikatu wydanego przez Ministerstwo Zdrowia, rozporządzenie to zachowało moc obowiązującą, pomimo uchylenia jego podstawy prawnej. Przepisy tego rozporządzenia określają minimalną wysokość pomieszczeń jedynie w przypadku udzielania niektórych świadczeń zdrowotnych. Na przykład pomieszczenie, w którym mają być wykonywane zabiegi wymagające znieczulenia ogólnego, powinno mieć wysokość co najmniej 3 m w świetle. Wymóg ten nie obowiązuje pomieszczeń, w których wykonywane są zabiegi operacyjne ze znieczuleniem dożylnym lub sedacją albo bez znieczulenia. Do pomieszczeń gabinetów, dla których minimalna wysokość nie została określona w rozporządzeniu ministra zdrowia, zastosowanie mają ogólne warunki techniczne określone w rozporządzeniu ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z nimi, minimalna wysokość pomieszczeń do pracy, nauki lub innych celów niemieszkalnych, przeznaczonych na stały lub czasowy pobyt nie więcej niż 4 osób, powinna wynosić 2,5 m w świetle, pod warunkiem, że w pomieszczeniu nie występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia. Jeżeli czynniki takie występują, to minimalna wysokość pomieszczeń powinna wynosić 3,3 m. Może być ona obniżona do 2,5 m tylko w przypadku zastosowania wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji i pod warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Państwowa inspekcja sanitarna może nakazać dostosowanie pomieszczeń gabinetu lekarskiego tylko do ww. przepisów. Nie może nakazać dostosowania do przepisów obowiązujących zakłady opieki zdrowotnej, ponieważ są to unormowania odrębne, które nie mają zastosowania do praktyk lekarskich. Nakaz inspekcji wydawany jest w drodze decyzji, która powinna ustalać termin usunięcia uchybień. Protokół kontroli, choćby nawet zawierał pewne zalecenia, uwagi lub wnioski, nie może zastąpić wydania formalnego nakazu.

W postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nakaz inspekcji powinien spełniać wszelkie wymogi formalne określone dla decyzji administracyjnej. Należą do nich: oznaczenie organu, data wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy odwołanie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego inspektora sanitarnego. Nakaz powinien być doręczony na piśmie. Od decyzji inspektora powiatowego służy odwołanie do inspektora wojewódzkiego. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem inspektora powiatowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Jeżeli nie zostanie uwzględnione, to na decyzję organu odwoławczego służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Należy ją wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, za jego pośrednictwem.

Podstawa prawna: 1) rozporządzenie ministra zdrowia z 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej (Dz.U. nr 20, poz. 254); 2) § 72 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.); 3) art. 27 ust. 1 i art. 37 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. nr 122, poz. 851 ze zm.); 4) art. 107, 109, 127-129 Kodeksu postępowania administracyjnego; 5) art. 53 i 54 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).