Nauka to zbędny luksus?

Z danych przedstawionych przez ministra podczas konferencji prasowej 10 września wynika, że CZD zatrudnia 2241 osób, z czego zaledwie 305 to lekarze, a aż 1135 to pracownicy administracji i inni pracownicy niemedyczni. „Biorąc pod uwagę, że Centrum dysponuje 550 łóżkami, to na jedno łóżko wypada aż 4 pracowników. W dodatku w ciągu ostatnich pięciu lat płace pracowników wzrosły aż o 95 proc., podczas gdy dochody instytutu zaledwie o 30 proc.” — wyliczał minister Arłukowicz.

Problem w tym, że — jak podaje samo Centrum — oprócz lekarzy zatrudnionych jest w nim około 400 pielęgniarek i techników, którzy także należą do personelu medycznego, a łóżek jest 607.

„Dyskusja o kondycji Centrum Zdrowia Dziecka nie jest dyskusją o jakości świadczonych tam usług, ale o jakości zarządzania tą placówką” — podkreślał minister. I to właściwie jedyne zdanie spośród tych wypowiedzianych na konferencji, z którym można się zgodzić. Tyle, że problemy z zarządzaniem ma większość placówek o najwyższym poziomie referencyjności. Przypomnieć należy, że w podobnej sytuacji rok temu był Instytut — Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi, który miał około 170 mln zł długu. Szansą miało być przekształcenie w spółkę, jednak resort zdrowia (właściciel instytutu) zablokował ten proces, bo przekształcenie oznaczałoby przejęcie długu przez ministerstwo.

Rekordzistą zadłużenia było Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Gdańsku z 280 mln zł zobowiązań. Placówka dostała kredyt z Banku Gospodarstwa Krajowego, poręczony przez Ministerstwo Zdrowia, dzięki czemu mogła spłacić najpilniejsze długi. Na skraju bankructwa stoi Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu — rektor Marek Ziętek ratunku upatruje w przekształceniu szpitali klinicznych w spółkę. Czy wszystkie te placówki są naprawdę źle zarządzane? A może raczej jest to kwestia tego, że nauka w Polsce (nie tylko medycyna) jest fatalnie opłacana. I to od lat.