Lekarz ma pełne prawo do korzystania z klauzuli sumienia

Dokument ten stanowi, że „żaden szpital, placówka czy osoba nie mogą być przedmiotem żadnej presji czy dyskryminacji ani ponosić żadnej odpowiedzialności w wypadku, gdy odmówią przeprowadzenia aborcji czy eutanazji lub wzięcia udziału w którymś z tych zabiegów”. Taki zapis to zaprzeczenie pierwotnej wersji tekstu proponowanego przez brytyjską socjalistkę Christin McCafferty, która wprowadzone przez prawicę zmiany określiła jako dzień wstydu dla Rady Europy i ignorancję wobec praw człowieka.

Zdaniem przeciwników początkowych zapisów, rezolucja była próbą wywarcia presji na konkretnych lekarzy, którym sumienie zabrania dokonać wspomnianych wyżej zabiegów. Komisja ds. społecznych, zdrowia i rodziny Zgromadzenia Parlamentarnego RE wyraziła jednocześnie zaniepokojenie rozszerzaniem się w Europie praktyki odmawiania wykonywania aborcji w imię klauzuli sumienia i zaapelowała do państw UE o poddanie tego zjawiska kontroli.

W Polsce obowiązująca ustawa daje kobiecie prawo do aborcji tylko w trzech przypadkach: zagrożenia dla życia matki, dziecka lub gdy ciąża jest wynikiem gwałtu. W polskiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego RE nie było jednomyślności w tej sprawie. Na przejście raportu liczyli posłowie lewicy, jednak zdaniem przedstawicieli PO sformułowanie nakazujące lekarzowi dokonać aborcji w sytuacji zagrożenia życia bez względu na jego światopogląd było zbyt radykalne. Minister zdrowia Ewa Kopacz odwołuje się do zdrowego rozsądku. „W Polsce prawo aborcyjne tworzyło się na podłożu dużego, ponadpolitycznego konsensusu i źle by się stało, gdybyśmy zaczęli w tej chwili weryfikować, dyskutować, rozgrzebywać to od nowa – podkreśliła w rozmowie z PAP. – Jeśli tylko będziemy mieli odpowiednie narzędzia, które będą weryfikowały respektowanie tego prawa, to w Polsce nie będzie działo się źle”.


Dr Wanda Terlecka, przewodnicząca Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich:
Jestem bardzo zadowolona, że Zgromadzenie Parlamentarne nie zaprzeczyło prawom rozumu i ustaliło taki tekst, jaki został ostatecznie przyjęty. Projekt przygotowany i przedstawiany do przyjęcia miał być gwałtem na podstawowym prawie człowieka do wolności, uderzał w autonomię osobistą i zawodową lekarza, uniemożliwiając mu wykonywanie swojej pracy zgodnie z zasadami etyki i sumienia. Był próbą niszczenia – za pomocą narzuconych norm prawnych – uznawanych i praktykowanych przez lekarza zasad etycznych.