Jeden dzień z ... Rafałem Wilkiem

Czwartek 21 stycznia 2010 roku

6.15 Pobudka. Prysznic. Pod drzwiami czeka gotowy do spaceru Maksiu. Psy rasy Border Collie potrzebują dużo ruchu. Uwielbiają zabawy na świeżym powietrzu. Mieszkamy w centrum Katowic, więc do najbliższego parku musimy dojechać samochodem. Po kilku minutach zaczynamy półgodzinny, energiczny spacer.

7.15 Wracamy do domu i jemy śniadanie. Dziewczyny już wstały, więc dotrzymują nam towarzystwa. Po drodze do szpitala w Mikołowie podrzucam młodszą córkę do szkoły.

8.00 Odprawa i krótka wizyta u pacjentki. Na początek - operacja wycięcia macicy. Zajmuje mi to godzinę.

9.15 Z sali operacyjnej idę wprost na porodówkę. Czeka tam na mnie 38-letnia pacjentka z cukrzycą. To był naprawdę ciężki poród, ale witamy na świecie zdrowego chłopczyka.

11.00 Zajrzę teraz do pacjentek, które były wcześniej operowane.

13.00 Muszę już jechać do poradni w Orzeszu, a nie zdążyłem zjeść obiadu. Pielęgniarki zapomniały dzisiaj o „głodnym Wilku" i nie zabezpieczyły mu pożywienia. Obiady do szpitala dostarcza firma cateringowa, ale dziś jestem skazany na McDonald'sa, którego mijam po drodze jadąc z Mikołowa do Orzesza. Nienawidzę fast foodów. Lubię włoską kuchnię, często gotuję sam. Moją specjalnością są potrawy z owoców morza i makarony z różnymi sosami. Żona chwali też moje tiramisu. Niestety, dziś muszę wybierać między frytkami i hamburgerami. Ale jutro sobie to odbiję i usmażę kalmary. Podaję je z sosem czosnkowym.

14.00 W poradni czeka na mnie 40 pacjentek. Wiele z nich jest w ciąży. Przyszły na wizyty kontrolne. Jest też kilka pań, które zgłosiły się na badanie USG.

18.00 Na dzisiaj koniec. Do Katowic mam 26 kilometrów, pokonuję je w pół godziny.

18.30 Jest czwartek, więc przed powrotem do domu odwiedzam siłownię. Długo unikałem takich miejsc. Miałem o nich złe wyobrażenie, jednak miło się rozczarowałem i teraz chętnie zaglądam tu dwa razy w tygodniu. Staram się poprawić wydolność organizmu. W wyrobieniu dobrej kondycji najskuteczniejsza jest według mnie bieżnia. Dobra kondycja jest mi potrzebna przede wszystkim w górach, choć na co dzień oczywiście też. Mimo że idziemy w góry w kilka osób, są sytuacje, kiedy człowiek zostaje sam i musi sobie jakoś radzić. Zdarza się, że trzeba przerwać wspinaczkę i w pojedynkę wrócić do obozu. Ja już zdobyłem swój „Mount Everest". Jest nim Dhampus w Himalajach. Na wyższe szczyty nie mam zamiaru się porywać. Wolę trekking. Chodzenie po górach i podziwianie wspaniałych widoków jest ciekawsze, niż czekanie przez wiele dni w zimnym namiocie aż poprawi się pogoda. Wokół wieje przeraźliwie zimny wiatr, jedzenie jest paskudne, nie można się umyć, a do tego może być naprawdę groźnie. Gdy schodziliśmy z Mont Blanc, zerwała się potworna zamieć. Nie było nic widać. Cudem dotarliśmy do schronu. W środku temperatura była taka jak na zewnątrz. Spędziliśmy noc w foliach ratunkowych. Nie spaliśmy, bo trzeba było cały czas poruszać palcami, żeby nie dopuścić do odmrożenia. Mimo to radość ze zdobycia szczytu była ogromna. Nie mniejsza z pokonania własnych słabości. Wyprawa do Maroka w góry Atlasu na pewno nie będzie tak ekstremalna, ale nie mniej fantastyczna. Cieszę się, że Ania chce ze mną jechać.

20.30 Nareszcie w domu. Ola, starsza córka, zrobiła pyszne kanapki. Do tego przydałaby się szklaneczka schłodzonego, pszenicznego piwa. Muszę się jednak obejść smakiem, bo mam dyżur pod telefonem, co oznacza, że przez całą noc, do 7 rano, mogą zadzwonić po mnie ze szpitala i będę musiał tam natychmiast jechać, by dyżurującemu koledze pomóc przy cesarskim cięciu lub innym zabiegu.

21.00 Karolina, młodsza córka, ma jeszcze jakieś pytania w związku z zadaniem z matematyki. Ola się uczy. W przyszłym roku zdaje maturę, chce być lekarzem. Sama zdecydowała się pójść w ślady taty, babci i dziadka. Oglądamy z żoną telewizję, co nie zdarza się często. U mnie w domu dziewczyny rządzą pilotem. 21.30 Pora na wieczorny spacer z Maksem. Tym razem już nie w parku, ale mamy takie ulubione miejsce, gdzie on spotyka swoich znajomych, a ja swoich. Minus - tam też trzeba dojechać samochodem. Plus - zajmuje to tylko parę minut.

22.30 Czytamy. Oboje z Anią lubimy czytać. Mnie dziś wyciszy Ryszard Kapuściński. To mój ulubiony pisarz. Na stoliku piętrzy się fachowa literatura. Będzie musiała poczekać na swoją kolej.