Gloria Medicinae 2004

Podczas uroczystości, która odbędzie się na Zamku Królewskim w Warszawie, prezydent Aleksander Kwaśniewski wręczy odznaczenia państwowe 20 lekarzom działającym społecznie w Polskim Towarzystwie Lekarskim. Honorowe członkostwo PTL zostanie przyznane: prof. Wojciechowi Noszczykowi, prof. Tadeuszowi Tołłoczce oraz dr. med. Jackowi Jonkiszowi. Towarzystwo wręczy odznaki "Zasłużonemu PTL". Otrzymają je w tym roku m.in. Joanna Radziwiłł za działalność na rzecz dzieci, Marek Sewen za zorganizowanie 8 koncertów pod hasłem ?Muzyka i zdrowie", prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Konstanty Radziwiłł i prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie Andrzej Włodarczyk, obaj za współpracę z Polskim Towarzystwem Lekarskim. Kilku lekarzy otrzyma odznaczenie "Bene Meritus", czyli "Dobrze zasłużonemu". Zostanie też zaprezentowany okolicznościowy znaczek pocztowy, wydany przez Ministerstwo Infrastruktury. Uroczystość uświetni występ chóru "Vars Cantabile" pod dyrekcją Edwarda Bogdana przy akompaniamencie Janusza Tylmana. Chór po raz pierwszy wykona pieśń "Floreat Res Medica" (Niech rozkwita medycyna), którą skomponował prof. Jerzy Woy-Wojciechowski, prezes Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Punktem kulminacyjnym uroczystości będzie wręczenie dziesięciu lekarzom, wybranym w tajnym głosowaniu przez Kapitułę z grona kilkudziesięciu kandydatów, najwyższego odznaczenia Polskiego Towarzystwa Lekarskiego - "Gloria Medicinae". PTL przyznaje je po raz piętnasty. Medale "Gloria Medicinae" za rok 2004 otrzymają:

Historyk medycyny

Krzysztof Brożek, dr n. med., specjalista medycyny ogólnej, Katowice.
Urodzony w 1941 r. w Katowicach. Wydział Lekarski ląskiej Akademii Medycznej w Katowicach ukończył w 1966 r. Staż podyplomowy odbył w szpitalach miejskich w Rybniku w latach 1966-1968. Potem pracował jako lekarz szkolny, a następnie jako wojewódzki inspektor medycyny szkolnej. W 1971 r. obronił doktorat w ląskiej AM. Od 1981 r. pracował w Zespole Opieki Zdrowotnej jako lekarz rejonowy i kierownik rejonowych przychodni w Katowicach. W latach 1971-1985 uzyskał specjalizacje z zakresu: higieny szkolnej, medycyny społecznej, organizacji ochrony zdrowia oraz medycyny ogólnej. W latach 1977-1981 był kierownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych. W 1987 r. podjął pracę w ląskiej Akademii Medycznej jako adiunkt. Zorganizował tam Katedrę i Zakład Historii Medycyny, którą kierował do 2001 r. Po jej likwidacji podjął pracę w Zakładzie Pedagogiki ląskiej AM, z którą jest związany do dzisiaj.
Głównym kierunkiem jego zainteresowań jest dokumentowanie historii polskich, a zwłaszcza śląskich lekarzy. Opublikował ponad 300 prac na ten temat, m.in. monografię "Polska służba medyczna w powstaniach śląskich i plebiscycie". Jest autorem artykułów na temat polskich środowisk lekarskich oraz ochrony zdrowia na Śląsku Górnym i Cieszyńskim, w Zagłębiu Dąbrowskim, na byłych kresach wschodnich, Zaolziu, Polonii medycznej oraz artykułów dotyczących kształcenia podyplomowego lekarzy. Jeszcze w tym roku ukaże się jego książka pt. "Polskie stowarzyszenia lekarskie" dedykowana pamięci Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego w 200-lecie założenia. Wygłosił wiele referatów na zjazdach lekarskich regionalnych, krajowych i międzynarodowych.

Lekarz nadziei

Zbigniew Chłap, prof. med., patofizjolog, Kraków.
Urodzony w 1928 r. w Dąbrowie Górniczej. W czasie okupacji w Szarych Szeregach AK jako podchorąży "Robur". Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1947-1952. Doktorat obronił w 1959 r. (tematem pracy była "Cytopatologia komórek nowotworowych HeLa w hodowli in vitro"), habilitację w 1963 r. (temat: "Patomorfologia zmian wywołanych zakażeniem onkotwórczym wirusem polyoma"). Adiunkt, docent, wreszcie profesor Akademii Medycznej w Krakowie oraz Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum UJ. Od 1973 r. do emerytury kierownik Katedry Patofizjologii tej uczelni. W latach 1970-1973 profesor patologii klinicznej uniwersytetów w Algierii (Oran) i Tunezji (Sfax). Kilkakrotnie odbywał staże naukowe w Paryżu, m.in. jako stypendysta wiatowej Organizacji Zdrowia.
Autor 121 prac oryginalnych i 40 streszczeń zjazdowych w zakresie patomorfologii klinicznej i eksperymentalnej, cytologii płuc (pylice, infekcje, proliferacje) w piśmiennictwie krajowym i zagranicznym. Współautor podręcznika akademickiego "Patofizjologia", autor atlasu multimedialnego o chorobach śródmiąższowych płuc. Promotor 9 doktoratów i licznych prac magisterskich. Wiceprzewodniczący Komisji Etyki Polskiej Akademii Umiejętności i autor wielu publikacje z tego zakresu. Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Izb Lekarskich i pierwszy przewodniczący Komisji Etyki Naczelnej Izby Lekarskiej. W latach 1991-1993 dziekan Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum UJ. Od 1991 do 1994 r. rzecznik Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.
Społecznik, związany z "Solidarnością" od jej powstania. Współzałożyciel i przewodniczący Stowarzyszenia "Lekarze Nadziei" - organizacji humanitarnej niosącej pomoc zarówno w kraju (przychodnie dla ludzi bezdomnych i apteki darów leków), jak i za granicą (misje z pomocą rodakom na Ukrainie, Białorusi i w Mołdawii oraz misje w Afryce). Członek Papieskiej Akademii "Pro Vita" i Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Wyróżniony licznymi nagrodami i orderami, m.in. prestiżowymi medalami: "Chevalier de l'Ordre des Palmes Académiques" (1994), Złotym Medalem Alberta Schweizera (1998) oraz odznaczeniami "Ku Chwale Lekarzy" (1999) i "Pro Publico Bono" za najlepszą inicjatywę w zakresie medycznej pomocy społecznej (2004).

Społecznik z powołania

Jerzy Dosiak, dr n. med., specjalista chorób wewnętrznych i kardiologii, Sosnowiec.
Urodzony w 1943 r. w Drohobyczu. Ukończył ląską Akademię Medyczną w 1966 jako prymus roku. Pracował w Klinice Chorób Wewnętrznych ląskiej Akademii Medycznej pod kierunkiem prof. Kornela Gibińskiego, a następnie po reorganizacji - w Klinice Kardiologii kierowanej przez prof. Leszka Gieca. Od 1987 do 2002 r. ordynator Oddziału Kardiologii Górnośląskiego Centrum Medycznego w Katowicach-Ochojcu. Od 2002 r. do chwili obecnej ordynator Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Miejskiego nr 1 w Sosnowcu. Pod jego kierunkiem trzydziestu lekarzy uzyskało specjalizację I i II stopnia w zakresie interny oraz pięciu w dziedzinie kardiologii.
Najpełniej realizuje się w działalności społecznej, przede wszystkim w Polskim Towarzystwie Lekarskim, którego członkiem jest od 37 lat. Przez kilka kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Katowickiego Koła PTL, a obecnie drugą kadencję jest prezesem Zarządu Oddziału w Katowicach oraz wiceprezesem ZG tego towarzystwa w Warszawie. Był głównym organizatorem uroczystości 50-lecia Zarządu Oddziału PTL w Katowicach oraz licznych sympozjów na terenie województwa śląskiego. Polskie Towarzystwo Lekarskie wyróżniło go odznaczeniami: "Zasłużonemu - PTL" i "Bene Meritus". Jest członkiem honorowym PTL. Laureat nagród ministra zdrowia oraz rektora ląskiej Akademii Medycznej. Odznaczony Krzyżami Zasługi: brązowym, srebrnymi i złotym oraz Złotą Odznaką Zasłużonemu dla woj. katowickiego. Rycerz Orderu Jasnogórskiej Bogurodzicy. Pełni funkcję sekretarza naukowego miesięcznika "Wiadomości Lekarskie".

Biograf lekarzy

Jan Bohdan Gliński, lek. med., ftyzjatra, z zamiłowania historyk medycyny, Warszawa.
Urodzony w 1915 r. w Wiedniu w rodzinie lekarskiej. Ojciec Bohdan i matka Helena byli wychowankami Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1934 r. wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu im. J. Piłsudskiego w Warszawie, który ukończył w 1939 r., ale końcowe egzaminy zdawał już w konspiracji. Uczestnik kampanii wrześniowej w grupie "Polesie" gen. F. Kleeberga. Przez rok w niewoli w stalagu w Altengrabow. Podczas okupacji podjął pracę lekarza w Szpitalu Powiatowym w Opatowie, gdzie, jak mówi, przez półtora roku nauczył się w praktyce tajników zawodu. Dyplom lekarza odebrał dopiero w 1947 r.
Od 1942 r. w Warszawie. Pracował jednocześnie w Szpitalu Zakaźnym św. Stanisława na Woli pod kierunkiem dr. Aleksandra Pruszyńskiego oraz jako asystent dr. Jana Stopczyka na oddziale gruźliczym Szpitala Dzieciątka Jezus. Dydaktyk tajnych studiów. Działał w Armii Krajowej pod pseudonimami: "Gbur" i "Doktor Jan". W powstaniu warszawskim był dowódcą punktu sanitarnego przy ul. Nowogrodzkiej. Wypędzony z Warszawy, powrócił, by zorganizować szpital powstańczy na Górcach.
Od 1945 do 1952 r. pracował w Zgorzelcu, gdzie stworzył od podstaw Szpital Powiatowy i był lekarzem-omnibusem: chirurgiem, wenerologiem, ftyzjatrą. W 1954 r. przeniósł się do sanatorium przeciwgruźliczego w Rudce, gdzie został najpierw ordynatorem, a następnie dyrektorem. Tam uzyskał specjalizację w dziedzinie ftyzjatrii i pełnił funkcję specjalisty wojewódzkiego dla woj. siedleckiego.
Po przejściu na emeryturę w 1981 r. zamieszkał w Warszawie i podjął pracę w poradni przeciwgruźliczej w Otwocku. Społecznie oddaje się swemu hobby historycznemu w Polskim Towarzystwie Lekarskim. Założyciel i wieloletni prezes sekcji historycznej PTL. Od 1964 r. do chwili obecnej działa w Społecznym Komitecie Walki z Gruźlicą i Chorobami Płuc, a od 1972 r. jest skarbnikiem ZG tego komitetu. Odznaczony Krzyżami Komandorskimi Orderu Odrodzenia Polski. Autor wielotomowego dzieła zawierającego ponad 3300 biogramów lekarzy - ofiar II wojny światowej. Obecnie pisze czwarty tom tej monografii. Ma już gotowych ponad 500 nowych not biograficznych. Żonaty z żoną Krystyną od 62 lat, ma dwoje dzieci, trzech wnuków i pięciu prawnuków.

Najważniejsza profilaktyka raka

Czesław Kłyszejko, prof. dr hab. med., specjalista ginekologii onkologicznej, Bydgoszcz.
Urodzony w 1931 r. w Dowkniach. Studia lekarskie w Akademii Medycznej w Gdańsku ukończył w 1957 r. Pierwszą pracę podjął w Katedrze i Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych AMG pod kierunkiem prof. Wojciecha Gromadzkiego. Specjalizację I i II stopnia z zakresu położnictwa i chorób kobiecych oraz doktorat uzyskał w AMG w 1969 r. W 1975 r. został zastępcą kierownika, a od 1980 roku p.o. kierownika Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych w filii AMG w Bydgoszczy.
W 1982 r. objął ordynaturę Oddziału Położniczo-Ginekologicznego w Żninie. Organizował badania profilaktyczne dla kobiet w regionie, szczególnie pod kątem wczesnego wykrywania raka. W czasie pracy w Żninie uzyskał stopień doktora habilitowanego. Pozostał ordynatorem w Żninie aż do przejścia na emeryturę w 2001 r. Jednocześnie zatrudniony był w Katedrze i Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych AM w Bydgoszczy, gdzie w 1995 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego AM, a w 2001 r. profesora. W latach 1993-1996 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1996-2002 dziekana Wydziału Lekarskiego AM w Bydgoszczy. Jest autorem 112 opublikowanych prac, w tym 58 oryginalnych. Pod jego kierunkiem 22 lekarzy uzyskało specjalizację. Był promotorem 9 doktoratów.
W czasie swojej 45-letniej pracy zawodowej otrzymał wiele odznaczeń resortowych i państwowych z Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski włącznie. Obecnie pełni funkcję przewodniczącego oddziału kujawsko-pomorskiego oraz jest członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, a także członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Onkologicznego. Jest wiceprezesem bydgoskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Pomimo przejścia na emeryturę, nadal pracuje na Wydziale Nauk o Zdrowiu Collegium Medicum Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu. Jest też dziekanem Wydziału Medycznego Elbląskiej Uczelni Humanistyczno-Ekonomicznej.

Chirurg jak rzeźbiarz

Andrzej Kukwa, prof. n. med., otolaryngolog, Warszawa.
Urodzony w 1941 r. w Leśniczówce Mękaliny. Całą jego rodzinę (9 osób) Niemcy wymordowali za przynależność do Armii Krajowej. Ocalał jako niemowlę, wychowywany przez rodzinę ojca. Ukończył Państwowe Liceum Techniki Dentystycznej w 1959 r. i wstąpił na Oddział Stomatologiczny Akademii Medycznej w Warszawie. Na trzecim roku studiów przeszedł na Wydział Ogólnolekarski, który ukończył w 1965 r. i jako stypendysta asystencki rozpoczął pracę w Zakładzie Anatomii Prawidłowej. Doktorat z anatomii uzyskał w 1971 r., habilitację w 1974 r. Od 1980 r. jest docentem, od 1990 r. - profesorem nadzwyczajnym, a od 1998 r. - profesorem zwyczajnym. Przez rok był stypendystą w Montefiore Medical Center w Nowym Jorku, gdzie zajmował się problemami immunologii nowotworów głowy i szyi. Kolejne trzy i pół roku spędził jako stypendysta University of California w Irvine, zajmując się zaburzeniami oddychania podczas snu. W 1989 r. został kierownikiem Kliniki Otolaryngologicznej Akademii Medycznej w Warszawie.
Członek wielu specjalistycznych towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Badań nad Snem, Towarzystwa Klinicznego Fizjologii Oddychania, Polskiego Towarzystwa Otorynolaryngologów - Chirurgów Głowy i Podstawy Czaszki. Autor lub współautor ponad 200 prac publikowanych w kraju i zagranicą, wielu rozdziałów w czterech podręcznikach, recenzji i ocen, promotor 6 przewodów doktorskich, opiekun 16 specjalizacji z otolaryngologii, współautor kilku rozwiązań patentowych. Specjalizuje się w chirurgicznym leczeniu i rekonstrukcji twarzy po porażeniach nerwu twarzowego, w chirurgicznym leczeniu zaburzeń oddychania podczas snu, laseroterapii i chirurgii podstaw czaszki. Pasjonuje się rzeźbą, a także wyszukiwaniem kształtów i figur w korzeniach oraz fragmentach drzew i kamieniach.

Organizator śląskiej służby zdrowia

Jan Ornowski, dr n. med., specjalista chorób wewnętrznych, Sosnowiec.
Urodzony w 1918 r. w Sosnowcu. Brał udział w kampanii wrześniowej w 78 pułku piechoty, w grupie operacyjnej "Polesie" gen. F. Kleeberga. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1946 r. Początkowo pracował jako lekarz w szpitalu w Sosnowcu, a od 1949 r. został powołany do służby wojskowej jako lekarz oficer. W czasie służby wojskowej, pracując jako internista w szpitalu, a okresowo będąc komendantem 106 Szpitala Garnizonowego w Gliwicach, wykładał w Studium Wojskowym ląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Z wojska wyszedł w randze pułkownika.
W 1958 r. objął stanowisko kierownika Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej w Katowicach, które piastował bez przerwy przez 18 lat. Doprowadził do rozpoczęcia budowy Wojewódzkiego Szpitala w Tychach, Górnośląskiego Centrum Medycznego w Katowicach-Ochojcu, Szpitala św. Barbary w Sosnowcu, Zespołu Sanatoryjnego w Ustroniu. Doprowadził także do ścisłej integracji lecznictwa klinicznego z ambulatoryjnym lecznictwem otwartym przez stworzenie ponad 20 specjalistycznych poradni, związanych z odpowiednimi profilowo klinikami ląskiej AM. W latach 1964-1993 był wojewódzkim inspektorem orzecznictwa lekarskiego ZUS w Sosnowcu. W 1965 r. obronił doktorat. W 1976 r. objął stanowisko wicedyrektora Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu i pełnił tę funkcję aż do przejścia na emeryturę.
Wielki entuzjasta działalności Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Potrafił nakłonić wielu lekarzy do przystąpienia do PTL. Członek honorowy PTL. Doprowadził do rozpoczęcia budowy (aż do stanu surowego) Domu Lekarza w Katowicach, który obecnie jest siedzibą ląskiej Izby Lekarskiej. Obecnie pisze życiorys dr. Konstantego Kendy, wieloletniego prezesa Zarządu Wojewódzkiego PTL w Katowicach. Ma zbiór fotografii, na których uwiecznił tysiące zabytków z terenu całej Polski.

Edukatorka chorych na cukrzycę

Grażyna Rzepecka, dr n. med., specjalista chorób wewnętrznych, diabetolog, Sosnowiec.
Urodzona w 1945 r. w Siewierzu. Studia medyczne odbyła w ląskiej Akademii Medycznej, gdzie w 1969 r. otrzymała dyplom lekarza z wyróżnieniem i nagrodę rektorską. Podczas studiów działała w Studenckim Kole Naukowym. W tym okresie była współautorką kilku referatów i publikacji. Pracę lekarza podjęła w Sosnowcu w 1969 r. W sosnowieckich szpitalach uzyskała kolejne stopnie specjalizacji z chorób wewnętrznych i diabetologii. W latach 1976-1979 była nauczycielem akademickim w Instytucie Farmakologii i Analityki Medycznej ląskiej AM. W 1985 r. obroniła pracę doktorską pod kierunkiem prof. Franciszka Kokota. W 1984 r. została ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Szpitala nr 2 w Sosnowcu, gdzie pracuje do dzisiaj. Pod jej kierunkiem oddział był wielokrotnie modernizowany. Stworzyła "Szkołę dla chorych na cukrzycę", gdzie z wielkim oddaniem pracuje społecznie. Przez wiele lat corocznie organizowała akcje edukacyjne, jak żyć z cukrzycą. Powołała w Sosnowcu Stowarzyszenie Chorych na Cukrzycę, które organizuje okresowe szkolenia dla pacjentów.
Trzynastu lekarzy pod jej kierunkiem zdobyło specjalizację pierwszego, a sześciu - drugiego stopnia z chorób wewnętrznych. Aktualnie dwoje podległych jej lekarzy przygotowuje się do egzaminów z diabetologii.
Od 1969 r. jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Była przez kilka kadencji członkiem zarządu, a także wiceprzewodniczącą i przewodniczącą Koła PTL w Sosnowcu. Jest członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, Towarzystwa Internistów Polskich i Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego. Działaczka samorządu lekarskiego: inicjatorka powstania Domu Lekarza Seniora przy ląskiej Izbie Lekarskiej. Posiada liczne odznaczenia, medale i honorowe wyróżnienia, m.in. Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, odznaki: "Zasłużonemu - PTL", "Bene Meritus", Srebrną Odznakę ląskiej Izby Lekarskiej "Pro Medico" oraz dyplom uznania Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków. Jest honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, członkiem plenum ZG PTL w Warszawie.

Nefrolog z pasją

Władysław Sułowicz, prof. dr hab. med., nefrolog, Kraków.
Urodzony w 1948 r. w Posadowej koło Nowego Sącza. Akademię Medyczną w Krakowie ukończył w 1972 r., w 1979 r. obronił pracę doktorską, a w 1987 r. pracę habilitacyjną. Od 1994 r. profesor medycyny. Posiada specjalizację II stopnia z chorób wewnętrznych (1981), nefrologii (1989) oraz z zakresu transplantologii klinicznej (2003). Od 1989 r. jest kierownikiem Katedry i Kliniki Nefrologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1990-1999 był prodziekanem Wydziału Lekarskiego AM i CM UJ w Krakowie. Członek Komisji Nefrologicznej Komitetu Patofizjologii PAN oraz Międzynarodowej Rady "Board of Directors of Hemodialysis Units". W latach 1990-1998 pełnił funkcję specjalisty regionalnego ds. nefrologii, a od 1999 r. jest konsultantem wojewódzkim w tej dziedzinie dla regionu południowo-wschodniej Polski (Małopolska i Podkarpacie). Jest przewodniczącym Fundacji Rozwoju Dializoterapii.
Jego dorobek naukowy obejmuje 270 opublikowanych prac naukowych. Recenzował 37 prac doktorskich, 14 prac habilitacyjnych, 15 wniosków na tytuł naukowy profesora, 3 wnioski na doktorat honoris causa. Był promotorem 26 prac doktorskich oraz 5 doktoratów będących w końcowej fazie realizacji. Pod jego kierownictwem 24 lekarzy uzyskało I stopień, a 15 II stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych oraz 19 lekarzy specjalizację z nefrologii. Recenzent wielu czasopism naukowych zagranicznych i krajowych.
Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m. in. nagrody rektora i dziekana CM UJ, nagrody ministra zdrowia, Medal Alma Mater Jagiellonica za modernizację Kliniki Nefrologii i zorganizowanie nowoczesnego ośrodka dializ, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz National Kidney Foundation International Distinguished Medal. Jego ogromną zasługą jest rozwój dializoterapii w takim stopniu, że województwo małopolskie jest na pierwszym miejscu w Polsce pod względem liczby pacjentów dializowanych na 1 mln mieszkańców. Dzięki jego staraniom, w regionie systematycznie zwiększa się liczba nowych stacji dializ.

Dwie dekady ordynatury

Marceli Wróbel, lek. med., specjalista chorób wewnętrznych, Wręczyca Wielka .
Urodzony w 1931 r. w Warszawie. Dyplom lekarza otrzymał w 1957 r. w Akademii Medycznej w Warszawie. Pracę rozpoczął w Oddziale Wewnętrznym Szpitala Miejskiego w Płocku i w Ambulatorium - Płockie Stocznie Rzeczne. W latach 1959-1961 pełnił okresową służbę wojskową jako lekarz izby chorych jednostki wojskowej w Kielcach. Od czerwca 1961 r. nieprzerwanie aż do przejścia na emeryturę w 1999 r. pracował w Oddziale Wewnętrznym Szpitala Rejonowego w Kłobucku, gdzie zdobył specjalizację I i II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych. W 1975 r. objął stanowisko ordynatora tego oddziału i kierownika Szpitala Rejonowego w Kłobucku. Funkcję tę pełnił do 1997 r. W czasie ordynatury pod jego kierownictwem 11 lekarzy uzyskało specjalizację I stopnia, a trzech - II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych. Sam w 1973 r. zdobywa specjalizację II stopnia z reumatologii. W 1969 r. zapoczątkował działalność Powiatowej Poradni Reumatologicznej. Bardzo aktywnie działa w Zarządzie Towarzystwa Lekarskiego Częstochowskiego - Koło Kłobuck, pełniąc wiele funkcji, z prezesurą w latach 1988-1991 włącznie. Za działalność w towarzystwie odznaczony w 1991 r. odznaką "Zasłużonemu - PTL", a w 2001 r. odznaką "Bene Meritus". Jest także członkiem Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego i Towarzystwa Internistów Polskich.
Od czasów studenckich uwielbia tańczyć i śpiewać. Był członkiem uczelnianych zespołów artystycznych, m.in. występował w kwartecie wokalnym, który zainicjował działalność słynnego później teatrzyku "Eskulap". Nie wyobraża sobie zimy bez nart, a latem uprawia jogging.