Duże zmiany w finansowaniu wyrobów medycznych na zlecenie. Opublikowano projekt

Celem projektowanej nowelizacji jest zwiększenie dostępności pacjentów do wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie, a także uszczegółowienie obowiązujących przepisów, aby wyeliminować problemy interpretacyjne.

Zobacz cały projekt rozporządzenia ministra zdrowia zmieniającego rozporządzenie ws. wykazu wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie.

Finansowanie wyrobów medycznych na zlecenie. Lista zmian

Jak czytamy w uzasadnieniu, projektowana nowelizacja wprowadza w załączniku do rozporządzenia zmiany będące odpowiedzią na postulaty pacjentów, lekarzy i organizacji pacjenckich. Co konkretnie się zmieni?

1. Wprowadzono zmiany w zakresie refundacji wyrobów płaskodzianych określonych w lp. 69 i 70 załącznika do rozporządzenia, określając szczegółowe limity zależnie od modelu wyrobu, a także produkcji seryjnej i na zamówienie.
2. Zwiększono limit w zakresie soczewek okularowych korekcyjnych do bliży i dali (lp. 73 i lp. 74) powyżej 6,25 dioptrii, a także zmniejszono udział własny pacjentów w limicie do 10%. Podniesiono limit w przypadku soczewek kontaktowych twardych (lp. 75) i zmniejszono udział świadczeniobiorców do 10% w ich zakupie.
3. Podniesiono limit w przypadku pozycji lp. 79 (do 200 zł) i 80–83 (do 400 zł).
4. Podniesiono limit aparatów słuchowych na przewodnictwo powietrzne, zarówno dla dzieci jak i dorosłych (w lp. 84 wzrost limitu dla dzieci z 2000 zł do 3000 zł, dla dorosłych z 1000 zł do 1500 zł). W przypadku aparatów na przewodnictwo kostne (lp. 85), limit został podniesiony z 1800 zł do 3000 zł, zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Dodatkowo zmniejszono współpłacenie w przypadku systemów wspomagających słyszenie (lp. 86) z 50% do 30%.
5. Wprowadzono zmiany w lp. 89, które pozwalają na refundację zarówno rurek tracheostomijnych z zapasowym wkładem (limit 150 zł pozostaje) jak i silikonowych (limit 235 zł), jak również zwiększono liczbę sztuk przysługujących pacjentom zależnie od typu rurki. W przypadku pacjentów dorosłych wprowadzono minimalny udział w limicie 10%.
6. Rozszerzono refundację zestawów infuzyjnych do osobistej pompy insulinowej (lp. 91) o wskazanie: cukrzyca typu 3, a także wprowadzono zapis umożliwiający refundację zestawów do pomp bezdrenowych, co w związku z dotychczas obowiązującą konstrukcją zapisów nie było możliwe.
7. W lp. 97 i 98 ujednolicono zasady refundacji worków do zbiórki moczu, a także wprowadzono osobną kategorię pasków do mocowania worków do zbiórki moczu w limicie 25 zł za 1 szt, raz na 6 miesięcy, we wskazaniu: choroby wymagające cewnikowania pęcherza moczowego; choroby wymagające stosowania cewników zewnętrznych; nadpęcherzowe odprowadzenie moczu; nefrostomia.
8. Wprowadzono szerokie zmiany w zakresie refundacji worków stomijnych (lp. 99), których to refundacja do tej pory nie zawierała limitów na sztuki, ale ogólne limity, możliwe do wykorzystania dowolnie przez pacjentów. Dodatkowo wprowadzono lp. 140–142, a więc osobną refundację na płytki do worków stomijnych w systemie dwuczęściowym, a także wyroby służące do usuwania worków stomijnych oraz do ich uszczelniania. Dodatkowo skrócono możliwość kontynuacji zlecenia przez pielęgniarkę lub położną, o której mowa w art. 15a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej do 6 miesięcy od dnia określonego w dokumentacji medycznej, co wiąże się z potrzebą weryfikacji typu wyrobów i ich dostosowania do potrzeb pacjenta.
9. W lp. 100 i 101 uszczegółowiono kategorię wyrobów chłonnych podlegających refundacji, a także wprowadzono dodatkowy limit 2,3 zł, z 30% udziałem własnym na wyroby chłonne pow. 930 g. W przypadku limitu 1 zł podniesiono minimalną chłonność do 450 g.
10. Limit refundacyjny na CPAP (lp. 102) został podzielony na maskę i aparat, co wiąże się z szybszym zużyciem masek w stosunku do aparatów (limit wymiany co 6 miesięcy w przypadku maski i co 5 lat w przypadku aparatu).
11. W przypadku wyrobów dedykowanych pacjentom z mukowiscydozą i pierwotną dyskinezą rzęsek częstotliwość wymiany została zwiększona (lp. 102 i 103). Dodatkowo limit na nebuliztory (lp.102) został zmniejszony do 70 zł, a limit na inhalatory pneumatyczne (lp. 103) do 250 zł. Limit na sprzęt do indywidualnej fizjoterapii układu oddechowego – urządzenia do drenażu, wytwarzające podwyższone lub zmienne ciśnienie wydechowe (lp. 105), został zwiększony do 450 zł.
12. Kompleksowo została uregulowana refundacja wózków inwalidzkich (lp. 127, 129, 130 i 131). Kategorie zostały szczegółowo opisane, jak również wskazania, podział został dokonany zgodnie z typami wózków (standardowe, aktywne i specjalne, do której to kategorii został przyporządkowany także wózek elektryczny). Limity na wózki standardowe zostały utrzymane, tak samo w przypadku prawie wszystkich wózków specjalnych dotychczas skategoryzowanych (wyjątkiem wózki stabilizujące, których to limit został obniżony do 2000 tyś. zł, w związku z analizą cen rynkowych wskazującą na ceny niższe niż limit). Znacznie zostały podwyższone limity na wózki aktywne – 2000 zł lub 4500 zł – zależnie od wagi wózka (ta kategoria została też precyzyjnie opisana wagowo), a także na wózki elektryczne (5000 zł).
13. Rozszerzono dostęp do refundacji zbiorników na insulinę do osobistej pompy insulinowej do 5 sztuk na pacjentów z cukrzycą typu 3 (lp. 134).
14. Zmiany wprowadzone w lp. 135 i 136 miały na celu dostosowanie refundacji do wyrobów dostępnych na rynku, limity dostały dostosowane do typów CGM-RT obecnie zlecanych, tak aby uwzględnić wszystkie ich typy i częstotliwości wymiany. Populacja nie została poszerzona. Wprowadzono ograniczenie refundacji pasków, w związku z typem stosowanego CGM-RT (zależnie od potrzeb kalibracji lub nie).
15. Wprowadzono refundację wymienników ciepła i wilgoci HME (lp. 138) do 30 szt. na miesiąc, zarówno zakładanych na rurki tracheostomijne z zapasowym wkładem (limit 5,8 zł za 1 szt), rurki silikonowe (7,2 zł za 1 szt.) oraz bezpośrednio na otwór tracheostomijny za pomocą plastra mocującego (7,2 zł za 1 szt.), na który utworzono osobna kategorię z limitem (lp. 139).
16. Rozszerzono wskazania do zlecania czujników do systemu monitorowania stężenia glukozy Flash (Flash Glucose Monitoring – FGM) o:

• kobiety w okresie ciąży i połogu, z cukrzycą wymagające intensywnej insulinoterapii;
• osoby niewidome z cukrzycą, leczone insuliną;
• osoby powyżej 18 roku życia z cukrzycą wymagającą intensywnej insulinoterapii.

W przypadku ostatniej grupy zostały wprowadzone warunki kontynuacji zlecenia:

• ocena kontroli glikemii minimum co 6 miesięcy;
• TIR (time in range) w zakresie 70-180 mg/dL > 70% czasu lub HbA1c poniżej 7,5% lub inne indywidualnie określone cele terapeutyczne we współpracy z lekarzem;
• noszenie czujnika przez co najmniej 75% czasu.

W związku z brakiem konieczności kalibracji FGM wprowadzono ograniczenie, że liczba pasków do oznaczania glukozy we krwi, przepisywanych pacjentom, nie może być wyższa niż 50 szt. na 6 miesięcy.

Częstotliwość zlecania została zmieniona na 6 miesięcy, a liczba sztuk podwyższona do 13, w celu zapewnienia ciągłego zaopatrzenia w sensory. Wprowadzone zostały zmiany w kategorii personelu uprawnionego do zlecania lp. 135–137, co wiązało się z zmianami populacji docelowej, a w przypadku lp. 137 potrzebą monitorowania wyników, w celu kontynuacji zlecenia.

Limit współpłacenia ze strony dzieci został obniżony do 20%.

Szacuje się, że wprowadzane zmiany w skali roku to wzrost nakładów o ok. 250 mln zł. Z uwagi na fakt, że projektowana nowelizacja może wejść w życie najwcześniej 1 grudnia 2022 r. (zakładając czas na uzgodnienia oraz 3 miesięczny termin na dostosowanie systemów informatycznych NFZ) zakłada się, że w pierwszym roku koszt dla Narodowego Funduszu Zdrowia może wynieść 25 mln zł.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Zlecenia na wyroby medyczne znów tylko w wersji papierowej

PTO o wyrobach medycznych dla pacjentów onkologicznych: trzeba urealnić wycenę