Świadomość społeczna, czym grozi spotkanie z kleszczem — bo pewnie nikt już nie ma wątpliwości, że o nim mowa — jest coraz większa. To oczywiście pozytywny efekt kampanii informacyjnych, ale jak zwykle są też skutki uboczne. Niejedna mama mówi swojemu dziecku, że nie może beztrosko bawić się w parku, gdyż czyhają tam kleszcze. Często wycieczka do lasu jest również niewskazana z tego powodu.

I choć kleszcz chyba nie ma szans zyskać sławy współczesnego wampira, to pewnie w Hollywood już myślą nad scenariuszem horroru i niechybnie obok „dzieł”: „Pszczoły”, „Pająki”, „Węże” wkrótce pojawią się „Kleszcze”.

Choroby, które wywołują te pajęczaki, są bardzo poważne, więc proszę mi wybaczyć to żartobliwe podejście do tematu. Może wynika ono z tego, że w ten sposób też można oswoić lęk. Sama z obawą chodzę ze swoim psem do lasu po tym, jak już w lutym zachorował na babeszjozę. Tym bardziej że w mieście straszą plakaty z wielkim kleszczem w mózgu, które mają zachęcić do szczepień ochronnych przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu.

Łagodne zimy przyczyniają się do zwiększenia populacji kleszczy. I choć w tym roku długo czekaliśmy na pierwsze oznaki wiosny, to kleszcze przyszły wyjątkowo wcześnie. Oby tak nie pozostało, że zwiastunem wiosny będzie atak hrabiego Kleszczura.