BNP w diagnozowaniu niewydolności serca

Stężenie 100 pg/ml peptydu natriuretycznego typu B (BNP) pozwala rozpoznać niewydolność serca u osób, u których nie zastosowano jeszcze leczenia.
Oznaczenia BNP mogą mieć pewną wartość w grupach pacjentów wysokiego ryzyka, np. u chorych po zawale serca, z cukrzycą lub długotrwałym, źle kontrolowanym nadciśnieniem. W ośrodkach specjalistycznych oznaczenia BNP mogą stanowić dodatkowy wskaźnik kliniczny przy podejmowaniu decyzji dotyczących np. kwalifikacji pacjenta do przeszczepu.
W jednym z badań klinicznych (Circulation, 2002; 105: 2392) u chorych bez komorowych zaburzeń rytmu, ale z niewydolnością serca i niską frakcją wyrzutową wykazano, że BNP może służyć jako prosty, nieinwazyjny wskaźnik wysokiego ryzyka nagłego zgonu z powodu arytmii. Zdaniem badaczy, peptyd powinien być wykorzystywany do oceny wskazań do profilaktycznego wszczepienia kardiowertera-defibrylatora w niewydolności serca.
Rosnące stężenia peptydu powinny stanowić dla lekarzy sygnał ostrzegawczy o możliwej dekompensacji układu krążenia. Wzrost stężenia BNP o 10 pg/ml, zanotowany w grupie pacjentów zakwalifikowanych do przeszczepu serca, wiązał się ze zwiększeniem przypadków zgonu o 3 proc. w okresie obserwacji (Eur. Heart J., 2003; 24: 1710).
Stwierdzono, że oznaczanie mózgowego peptydu natriuretycznego ma przewagę w diagnozowaniu niewydolności serca nad oceną frakcji wyrzutowej w wysokiej jakości badaniu echokardiograficznym (Heart, 2004; 90: 297). BNP koreluje z ciśnieniem końcoworozkurczowym i ma tendencje wzrostowe u pacjentów ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory.
Należy jednak pamiętać, że oznaczanie BNP powinno być interpretowane w szerszym kontekście klinicznym, uwzględniającym szczególnie wiek i płeć. Stężenie BNP zwiększa się z wiekiem i po intensywnym treningu fizycznym. Niedokrwienie, zawał i niewydolność nerek mogą podnosić jego poziom, dając wyniki fałszywie dodatnie. Z kolei przyjmowanie inhibitorów enzymu konwertującego (ACE) i diuretyków obniża poziom BNP.