Bezpieczeństwo terapii raka prostaty

Terapia deprywacją androgenów (ADT) jest używana od około 7 dekad w leczeniu raka prostaty, a obecnie najbardziej powszechną jej formą jest administracja agonistów gonadoliberyny (GnRH). Wiele badań sugerowało, że ADT może zwiększać ryzyko śmierci naczyniowo-sercowej. Keating i wsp. w 2006 r. przedstawili wyniki badania w którym udowodnili, że wiąże się ona z wzrostem częstości choroby wieńcowej (o 16 proc.), zawału serca (o 11 proc.) i nagłej śmierci sercowej (o 16 proc.). Spowodowało to, że FDA poleciła umieszczanie stosownej informacji na ulotce leku, jednak do tej pory nie określono kiedy ryzyko terapii agonistami GnRH przeważa nad jej korzyściami.

W ostatnim wydaniu Journal of American Medical Association naukowcy z Dana-Farber Cancer Institute i Harvard School of Public Health w Bostonie przedstawili wyniki meta-analizy 8 zrandomizowanych badań, która uwzględnia 4141 pacjentów z rakiem prostaty bez przerzutów. Częstość śmierci naczyniowo-sercowej u pacjentów otrzymujących ADT wyniosła 11,0 proc. vs 11,2 proc. w grupie kontrolnej. Czas trwania ADT – długa terapia (powyżej 3 lat) vs krótka terapia (poniżej 6 miesięcy) - nie miał wpływu na ryzyko śmierci naczyniowo-sercowej. Autorzy ustalili natomiast, że terapia ADT w porównaniu z terapią kontrolną była związana z mniejszą śmiertelnością związaną z rakiem prostaty (13,5 proc. vs 22,1 proc.) oraz mniejszą całkowitą śmiertelnością (37,7 proc. vs 44,4 proc.).

Wyniki przedstawione przez amerykańskich autorów wskazują na znaczną korzyść terapii ADT bez znaczącego wzrostu ryzyka śmierci sercowo-naczyniowej. Jest to sprzeczne z poprzednimi badaniami, co może wynikać z dobrej kontroli badania, określonej grupy pacjentów (choroba bez przerzutów), prawdopodobnego wykluczenia pacjentów starszych, z licznymi czynnikami ryzyka.


Źródło: JAMA, 2011, 306: 2359-2365.