Choroba niedokrwienna serca

Liczne randomizowane badania kliniczne potwierdzają wysoką kardioprotekcyjność jednego z beta-adrenolityków trzeciej generacji o właściwościach wazodylatacyjnych. Wykazano m.in., że u pacjentów z chorobą wieńcową zwiększał on rezerwę wieńcową nawet o 20 proc. „To niezwykle pożądany mechanizm, biorąc pod uwagę, że w tej chorobie stwierdzamy obniżoną rezerwę wieńcową” — stwierdza prof. dr hab. n. med. Grzegorz Opolski, z którym rozmawiamy o stosowaniu beta-adrenolityków w przewlekłych zespołach wieńcowych.

Wobec niepokojących danych dotyczących wzrostu częstości zgonów związanych z nadciśnieniem tętniczym, warto przypomnieć fakty wskazujące na znaczenie kontroli ciśnienia tętniczego oraz stosowania się do zaleceń lekarskich w prewencji wtórnej zdarzeń wieńcowych.

Komfort życia pacjentów z chorobą niedokrwienną serca zależy od objawów, czyli obecności dławicy. Rewaskularyzacja przezskórna lub kardiochirurgiczna to najbardziej skuteczne formy leczenia dławicy, jednak nawet u 20-30 proc. pacjentów konieczna jest ponowna procedura inwazyjna. Nie ma silnych dowodów EBM na tradycyjny podział leków na I i II linię w leczeniu przeciwdławicowym. Warto stosować terapię złożoną, kojarzyć leczenie metaboliczne z hemodynamicznym. W farmakoterapii dławicy należy uwzględniać jej prawdopodobny patomechanizm i schorzenia współistniejące.

Jeszcze niedawno mylnie łączono chorobę niedokrwienną serca z chorobą wieńcową. Choroba niedokrwienna serca jest pojęciem szerszym. Standardy ESC poświęcone są chorobie wieńcowej (CAD). „Warto o tym pamiętać, ponieważ niektóre z zalecanych leków mogą w ogóle nie dawać efektu w chorobie niedokrwiennej serca lub działać słabo” — mówi prof. dr hab. n. med. Marek Kuch.