Stres przyczynia się do rozwoju nadciśnienia

– Mamy coraz więcej dowodów, że hamowanie układu współczulnego przynosi korzyści kliniczne. Z punktu widzenia naszych możliwości beta-adrenolityki pozostają bezcenną opcją terapeutyczną – stwierdza prof. dr hab. n. med. Krzysztof Narkiewicz z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, który podczas 17. Zjazdu PTNT przedstawił najnowsze doniesienia naukowe na temat roli układu współczulnego w rozwoju nadciśnienia tętniczego.

Podczas zjazdu specjaliści dyskutowali, jakie beta-adrenolityki wybierać w codziennej praktyce.

– Mamy epokę beta-adrenolityków kardioselektywnych. Zatem myślimy o tych najbardziej doskonałych pod tym względem, czyli nebiwololu i bisoprololu. Bisoprolol sprawdzi się w sytuacji, gdy zależy nam na silnym zmniejszeniu tętna, czyli u pacjentów z niewydolnością serca, zespołami wieńcowymi. Z kolei nebiwolol ma działanie wazodylatacyjne, rozszerzające naczynia. To sprawia, że lek w nieco mniejszym stopniu zwalnia czynność serca, ale za to bardzo istotnie zmniejsza całkowity opór obwodowy – dodaje prof. dr hab. n. med. Krzysztof J. Filipiak z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Specjaliści byli zgodni, że jest duża grupa pacjentów z nadciśnieniem, u których sprawdzi się właśnie jeden z tych dwóch leków. Dobierany w zależności od dodatkowych czynników i wyjściowej akcji serca pacjenta.

– Te dwa beta-adrenolityki doskonale się uzupełniają. Jako praktykujący kardiolog nie widzę specjalnie miejsca dla pozostałych leków z tej grupy – podsumowuje prof. Krzysztof J. Filipiak.

Więcej w materiale wideo. Zapraszamy do oglądania.