Skuteczność aktywowanego białka C w szoku septycznym

Drotekogina (DrotAA) została zarejestrowana do leczenie ciężkiej sepsy w 2001 r. na podstawie badania PROWESS. W badaniu tym zastosowanie drotekoginy redukowało całkowitą śmiertelność pacjentów w szoku septycznym o 6,1 proc. Dalsze analizy pokazały jednak, że korzyści z tej terapii były ograniczone do pacjentów z bardzo ciężką sepsą (tj. z niewydolnością > 1 narządu, z punktacją w skali APACHE II ≥ 24). Na terenie Unii Europejskiej lek dopuszczony jest warunkowo, ze względu na niejednoznaczne raporty co do jego skuteczności. Należy zaznaczyć, że koszt terapii jednej osoby przy użyciu tego leku przekracza 8000 dolarów.

Do ostatnio przeprowadzonego zrandomizowanego, podwójnie zaślepionego, wieloośrodkowego badania włączono 1697 pacjentów w szoku septycznym. U wszystkich zastosowano płynoterapię oraz leki obkurczające naczynia. W grupie badanej (n=223) pacjentom podano DrotAA w dawce 24 µg/kg m.c./godzinę, natomiast w grupie kontrolnej (n=834) podano placebo. W ciągu 28 dni po randomizacji 223 pacjentów (26,4 proc.) w grupie z DrotAA oraz 202 pacjentów (24,2 proc.) w grupie placebo zmarło  (RR=1,09) W ciągu 90 dni zmarło odpowiednio 287 (34,1 proc.) oraz 269 pacjentów (32,7 proc.) (RR=1,04). Wśród pacjentów z wyjściowo ciężkim niedoborem białka C zmarło w ciągu 28 dni odpowiednio 98 (28,7 proc.) oraz 102 pacjentów (30,8 proc.). Poważne krwawienia podczas terapii wystąpiły u 10 osób z grupy DrotAA i u 8 osób z grupy placebo. Otrzymane wyniki świadczą, że terapia ludzkim, aktywowanym białkiem C nie wpływa na redukcję śmiertelności pacjentów w szoku septycznym.

Źródło: NEJM 366;22: 2055-64.