Prywatna praktyka nie dla felczera

Wykonywanie zawodu felczera, podobnie jak wykonywanie zawodu lekarza, polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Uprawnienia felczera do udzielania tych świadczeń są jednak węższe od uprawnień lekarskich. Dlatego felczer nie może podjąć prywatnej praktyki. Obecnie obowiązujące przepisy nie zezwalają na wykonywanie zawodu felczera poza zakładami opieki zdrowotnej bądź punktami felczerskimi.
Felczerzy mają prawo wystawiać recepty na leki i wyroby medyczne, poza lekami bardzo silnie działającymi oraz niektórymi środkami odurzającymi i psychotropowymi. Narodowy Fundusz Zdrowia może zawierać z nimi umowy na wystawianie recept refundowanych także wówczas, gdy nie są zatrudnieni u świadczeniodawców funduszu. Nie może jednak zawrzeć umowy z felczerem, który nie jest nigdzie zatrudniony, ponieważ felczer nie jest uprawniony do udzielania świadczeń zdrowotnych poza placówką ochrony zdrowia. Rozwiązaniem problemu czytelnika może być nawiązanie współpracy z zakładem opieki zdrowotnej w celu przekształcenia jego „prywatnej praktyki" w punkt felczerski, który mógłby funkcjonować jako jednostka organizacyjna ZOZ-u.
Ostrzeżenie NFZ odnosi się do przepisu, który zabrania felczerowi odmówienia pomocy w nagłych przypadkach. Chodzi o pomoc doraźną, udzielaną do czasu przybycia lekarza, która nie wymaga wystawienia recepty.


Podstawa prawna:
1) art. 2 4 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. nr 53, poz. 531; zm. Dz.U. nr 210, poz. 2135);
2) art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 ze zm.).