Polskiego pacjenta musi boleć?

Pod lupę NIK trafiły cztery szpitale: Pleszewskie Centrum Medyczne sp. z o.o. w Pleszewie, Szpital Kliniczny im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Poznaniu im. prof. Ludwika Bierkowskiego oraz Szpital Powiatowy we Wrześni sp. z o.o. Tylko w jednym z nich pochylono się nad omawianym zagadnieniem i w tylko w jednym powołano zespół do spraw leczenia bólu. 

NIK przypomina, że każdy pacjent ma prawo domagać się leczenia bólu od lekarza specjalisty. Może się zdarzyć, że pomimo wdrożonej terapii, nie uda się całkowicie uwolnić pacjenta od dolegliwości bólowych, natomiast samo ich zmniejszenie może przynieść dużą ulgę. 

W polskim systemie nie opracowano jak dotąd standardów postępowania z pacjentami odczuwającymi ból, które byłyby oparte na wynikach badań, natomiast prawa pacjenta regulują kwestię uśmierzania bólu jedynie w sytuacji stanu terminalnego. Nie odnoszą się natomiast do łagodzenia bólu u pozostałych osób, bez względu na wiek pacjenta i źródło pochodzenia bólu.

W kraju funkcjonuje ponad 200 poradni leczenia bólu, jednak tylko około 20 interdyscyplinarnych, czyli takich, w których współpracują specjaliści różnych dziedzin i w których stosowane są różne metody leczenia, takich jak farmakoterapia, techniki inwazyjne, rehabilitacja czy psychoterapia. 

Ogólnopolska, planowa kontrola pt. Dostępność terapii przeciwbólowej, koordynowana przez Delegaturę NIK w Poznaniu, prowadzona jest w siedmiu województwach (dolnośląskim, łódzkim, podlaskim, pomorskim, świętokrzyskim, wielkopolskim i zachodniopomorskim), łącznie w 28 szpitalach. Pełne wyniki kontroli zostaną opublikowane w przyszłym roku.