Nowoczesna diagnostyka Parkinsona

Prawidłowe rozpoznanie choroby Parkinsona jest ważnym problemem klinicznym. Podobne objawy, takie jak sztywność mięśniowa, zaburzenia równowagi i drżenia występują w kilku schorzeniach otępiennych. Obecnie często się zdarza, że różnicę zauważa się dopiero w późnym stadium choroby, niekiedy przy obdukcji po śmierci pacjenta. Naukowcy z Lund opracowali metodę, która może bardzo ułatwić ustalenie prawidłowego rozpoznania. Rezultaty ich pracy mają być opublikowane w czasopiśmie Neuroradiology.
„Za pomocą specjalnego typu badania tomograficznego możemy stworzyć kolorowe mapy większych włókien nerwowych w mózgu. Różne choroby powodują zwyrodnienia różnych nerwów, dlatego możemy je różnicować" - wyjaśnia Christer Nilsson, kierownik Kliniki Psychogeriatrycznej Szpitala Uniwersyteckiego w Lund. Badania naukowe, o których mowa, są jedynie niewielkim badaniem pilotażowym, ale zdaniem Ch. Nilssona, wyniki są bardzo obiecujące. Za pomocą barwnych map mózgu jego zespół mógł wyodrębnić pacjentów z chorobą Parkinsona spośród pacjentów z innymi zespołami otępiennymi przebiegającymi z parkinsonizmem: postępującym porażeniem nadjądrowym (progresive supranuclear palsy, PSP) i zanikiem wieloukładowym (multiple system atrophy, MSA).

Może być rutynowym badaniem

Różnice zauważalne są już w bardzo wczesnych fazach chorób, co Christer Nilsson uważa za niezwykle istotny fakt. „Wczesne rozpoznanie sprawia, że terapia pacjenta od samego początku będzie właściwie prowadzona. Można w ten sposób uniknąć podejmowania nieprawidłowych sposobów leczenia, jak np. chirurgii mózgu z głębokim stymulowaniem elektrodami, która łagodzi objawy w przypadku choroby Parkinsona, nie jest natomiast skuteczna w innych formach parkinsonizmu" - wyjaśnia C. Nilsson.
Dwie techniki, które zostały zbadane przez naukowców z Lund to tzw. zależna od kierunku traktografia dyfuzyjna DTT i zależne od kierunku obrazowanie tensora dyfuzji DTI. Czas pokaże, czy techniki te będą dostępne w poradniach rentgenologicznych jako standardowe badania.
„Jeśli badane przez nas techniki okażą się bezkonkurencyjnie lepsze od stosowanych obecnie, mogą już wkrótce stać się uzupełnieniem dzisiejszych metod diagnostycznych" - podsumowuje Christer Nilsson.