Spektrum dostępnych leków jest coraz większe. Od nowych terapii oczekujemy przede wszystkim maksymalnej redukcji aktywności choroby, bezpieczeństwa stosowania, dobrej tolerancji, ale również łatwego przyjmowania leku. Leczenie z wykorzystaniem nowych, doustnych leków oznacza mniej działań niepożądanych i mniejszą uciążliwość terapii, co również poprawia jej skuteczność, gdyż zwiększa się przestrzeganie zaleceń terapeutycznych. Stosowanie leków doustnych ma mniejszy wpływ na codzienne życie chorego. 

Kiedy i którzy pacjenci powinni rozpocząć leczenie już po pierwszej manifestacji choroby, czyli klinicznie izolowanym zespole (CIS)?

U pacjenta z rozpoznaniem stwardnienia rozsianego należy tak wcześnie, jak to tylko możliwe, wprowadzić leczenie jednym z preparatów zatwierdzonych w terapii postaci rzutowo-remisyjnej choroby. Podobnie jak u chorych po udarze mózgu, u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym bardzo ważny jest czas podjęcia leczenia. Dysponujemy dużą liczbą badań klinicznych (TOPIC, BENEFIT, REFLEX, CHAMPS, PRECISE), które wykazały, że rozpoczęte bardzo wcześnie leczenie stwardnienia rozsianego, daje najlepsze efekty. W związku z tym pacjentów z objawami CIS, którzy nie spełniają kryteriów rozpoznania stwardnienia rozsianego, a mają dodatnie wyniki badania płynu mózgowo-rdzeniowego na obecność prążków oligoklonalnych lub odpowiednią liczbę zmian hiperintensywnych w rezonansie magnetycznym, powinno się traktować jak chorych na stwardnienie rozsiane.

Jaka jest rola teryflunomidu w terapii stwardnienia rozsianego? Które grupy pacjentów mogą odnieść największe korzyści z tego leczenia?

Teryflunomid jest lekiem stosowanym doustnie o nowym mechanizmie działania i bardzo dobrej tolerancji leczenia. Badania kliniczne wykazały spójne i bardzo dobre wyniki w redukcji rzutów choroby i zmniejszenia potwierdzonej progresji stwardnienia rozsianego. Teryflunomid jest zarejestrowany jako leczenie pierwszej linii u chorych na rzutowo-remisyjną postać stwardnienia rozsianego. Największe korzyści z tego leczenia mogą odnieść chorzy dotychczas nieprzyjmujący leków na stwardnienie rozsiane i z nowo zdiagnozowaną chorobą, ale także pacjenci, u których wcześniej stosowano terapie iniekcyjne, ale wiązały się one z objawami niepożądanymi, takimi jak lęk przed przyjmowaniem zastrzyków lub zmiany skórne w miejscu wkłucia. 

Czy podczas terapii teryflunomidem występują poważne działania niepożądane i jak sobie z nimi radzić?

Teryflunomid jest preparatem bardzo dobrze tolerowanym, skutki uboczne są nieliczne i łagodne. Trzeba wyjaśnić pacjentom znaczenie regularnego i o stałej porze przyjmowania leku. Ja omawiam też szczegółowo najczęstsze działania niepożądane, mimo że są one umiarkowane, łatwe w zwalczaniu i szybko przemijające. Informuję też o rzadszych powikłaniach i o przeciwwskazaniach do stosowania leku, takich jak okres ciąży.

Jaka jest w Hiszpanii dostępności do nowych terapii stwardnienia rozsianego? 

Pacjenci z rozpoznaniem rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego są zawsze leczeni z wykorzystaniem terapii modyfikujących przebieg choroby. Lekarze prowadzący chorych mogą wybierać optymalną terapię spośród wszystkich zarejestrowanych na rynku leków.