Liraglutyd w leczeniu otyłości

Raport z badania opublikowano w tygodniku Lancet. Do badania nadzorowanego przez naukowców z Wydziału Żywienia Człowieka Uniwersytetu w Kopenhadze zaangażowano 19 europejskich ośrodków. Zakwalifikowani pacjenci mieli od 18 do 65 lat, a ich BMI mieścił się w przedziale od 30 do 40 kg/m2.

Uczestników badania zrandomizowano do kilku grup: cztery grupy otrzymywały raz dziennie liraglutyd w różnych dawkach (1,2 mg, 1,8 mg, 2,4 mg oraz 3,0 mg), piąta grupa raz dziennie placebo, a szósta – trzy razy dziennie orlistat. Wszyscy pacjenci przeszli na niskokaloryczną dietę i rozpoczęli regularne ćwiczenia fizyczne. Terapia trwała 20 tygodni.

Pacjentom, którym podawano liraglutyd udało się uzyskać największą redukcję masy ciała. Średnio utracili 4,8 kg, 5,5 kg, 6,3 kg lub 7,2 kg w zależności od dziennej dawki liraglutydu. Osoby zrandomizowane do grupy placebo średnio schudły o 2,8 kg, a te, które zażywały orlistat – 4,1 kg. Wyraźne różnice pomiędzy grupami zaobserwowano w odsetku osób, które utraciły ponad 5 proc. ze swojej wyjściowej masy ciała – wśród pacjentów przyjmujących liraglutyd w najwyższej dawce odsetek ten wyniósł 76 proc., w grupie placebo 30 proc., a w grupie orlistatu 44 proc.

Na początku badania około jedna trzecia pacjentów zrandomizowanych do poszczególnych ramion miała zdiagnozowany stan przedcukrzycowy. Leczenie liraglutydem spowodowało redukcję częstości występowania stanu przedcukrzycowego o 84-96 proc. (w zależności od dawki). Innym badanym parametrem było ciśnienie tętnicze krwi. Okazało się, że liraglutyd we wszystkich zastosowanych dawkach znamiennie obniżył średnie ciśnienie tętnicze u pacjentów.

Autorzy podkreślają, że potrzebne są dalsze badania z okresem obserwacji dłuższym niż 20 tygodni w celu oszacowania długoterminowych korzyści i ryzyka związanego ze stosowaniem liraglutydu przez osoby otyłe, ale bez cukrzycy.

Minusem leczenia liraglutydem jest sposób podawania leku, tj. konieczność iniekcji.

Źródło: Lancet 2009, 374: 1606-1616.