Jeden dzień z... Jackiem Jassemem
opublikowano: 13-09-2011, 00:00
Prof. Jacek Jassem, onkolog, kieruje Kliniką Onkologii i Radioterapii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Prezes Polskiego Towarzystwa Onkologicznego i przewodniczący Środkowoeuropejskiej Grupy Onkologicznej. Autor nowelizacji ustawy o zakazie palenia w miejscach publicznych. Wyróżniony w 2011 roku przez fundację Teraz Polska tytułem Wybitny Polak. Ma 60 lat, żonę Ewę (profesor pneumonologii), troje dorosłych dzieci: Annę, Joannę i Adama oraz dwóch wnuków: Antoniego i Ignacego.
6.30
Pobudka. Półgodzinna intensywna gimnastyka, prysznic, lekkie śniadanie.
8.00 Szybki obchód lekarski na jednym z oddziałów. Zatwierdzam kilka trudniejszych planów napromieniania przygotowanych przez moich asystentów.
8.30 Cotygodniowe omówienie planu leczenia chorych na raka płuca w wielodyscyplinarnym zespole (torakochirurdzy, onkolodzy, pneumonolodzy, radiolodzy, patomorfolodzy) dzisiaj 19 przypadków. Na dużym ekranie obrazy z tomokomputera i PET. Zespołowe podejście do leczenia nowotworów to nasza gdańska specjalność, której zazdroszczą nam koledzy z innych ośrodków.
10.00 Spotkanie z moimi zastępcami, szefową zespołu fizyków i szefem techników. Czeka nas wymiana jednego z przyśpieszaczy liniowych połączona z remontem bunkra. Oznacza to pracę pozostałych aparatów od 6 do 22, czasem do północy. Do napromieniania w weekendy jesteśmy już przyzwyczajeni od dawna.
11.00 Herbata. Potem najpilniejsze e-maile.
12.00 Konsylium z udziałem kolegów z innych klinik – bardzo nietypowy nowotwór u młodej kobiety.
12.30 Zjawia się szefowa działu spraw osobowych uniwersytetu. Przygotowujemy posiedzenie kierowanego przeze mnie zespołu oceniającego pracę profesorów i kierowników. Niewdzięczna robota... Jeszcze przegląd dzisiejszej poczty. Na kilka listów trzeba natychmiast odpowiedzieć. Robię to zawsze przy użyciu dyktafonu.
14.00 Cotygodniowe naukowe zebranie kliniki. Dyskutujemy nad wewnętrznymi standardami leczenia – dzisiaj rak przełyku. Staramy się tworzyć i aktualizować własne, szczegółowe standardy leczenia wszystkich nowotworów. Dużo przy tym pracy, ale lekarze, zwłaszcza młodzież, bardzo to chwalą.
15.30 Telekonferencja komitetu wykonawczego Europejskiej Organizacji Badania Raka (EORTC). Rozpatrujemy trzy nowe projekty badań klinicznych. Dwa z nich wstępnie akceptujemy – teraz zajmą się nim recenzenci EORTC, trzeci trafia do kosza.
16.30 Koniec „pierwszej zmiany”. To, czego nie zdążyłem zrobić, zbieram do domu.
17.00 Rodzinny obiad, przygotowany przez panią Halinkę, to jedyny moment w ciągu dnia, gdy jesteśmy razem. Dzisiaj wyjątkowo wszyscy przy stole: żona, syn – właśnie się dostał na SGH w Warszawie, córka z mężem (oboje lekarze) i półtorarocznym synkiem Antosiem. Chwila zabawy z wnuczkiem to najprzyjemniejszy moment w ciągu dnia. Starsza córka i jej mąż pracują w Komisji Europejskiej, mieszkają od kilku lat w Brukseli; na szczęście często tam bywam, ale drugi wnuk Ignaś z trudem mnie rozpoznaje.
17.30 Moja „druga zmiana”. Odpowiadam na kolejną partię e-maili.
18.30 Sportowy masaż przed meczem koszykówki. Czwartki to dni siatkówki, w weekendy gram w tenisa. Uważam, że trzyma mnie to przy życiu. Urlopy także spędzam czynnie – w kraju rower, sporty wodne, siatkówka w lesie, za granicą – narty i coroczne survivalowe wyprawy na koniec świata z grupą przyjaciół.
22.15 Z powrotem w domu. Wyjadam trochę resztek z obiadu i zaczynam „trzecią zmianę”. W moim gabinecie z radia sączy się chilloutowa muzyczka, na biurku – zgodnie z zaleceniami WHO – jeden kieliszek koniaku. O 23 jeszcze telekonferencja z partnerami naukowymi z Kalifornii – u nich jest dopiero 14. Odpowiadam na kolejne listy. Poprawiam wniosek grantowy przygotowany przez mój zespół badawczy. Żona siedzi w swoim gabinecie i także pracuje.
1.00
8.00 Szybki obchód lekarski na jednym z oddziałów. Zatwierdzam kilka trudniejszych planów napromieniania przygotowanych przez moich asystentów.
8.30 Cotygodniowe omówienie planu leczenia chorych na raka płuca w wielodyscyplinarnym zespole (torakochirurdzy, onkolodzy, pneumonolodzy, radiolodzy, patomorfolodzy) dzisiaj 19 przypadków. Na dużym ekranie obrazy z tomokomputera i PET. Zespołowe podejście do leczenia nowotworów to nasza gdańska specjalność, której zazdroszczą nam koledzy z innych ośrodków.
10.00 Spotkanie z moimi zastępcami, szefową zespołu fizyków i szefem techników. Czeka nas wymiana jednego z przyśpieszaczy liniowych połączona z remontem bunkra. Oznacza to pracę pozostałych aparatów od 6 do 22, czasem do północy. Do napromieniania w weekendy jesteśmy już przyzwyczajeni od dawna.
11.00 Herbata. Potem najpilniejsze e-maile.
12.00 Konsylium z udziałem kolegów z innych klinik – bardzo nietypowy nowotwór u młodej kobiety.
12.30 Zjawia się szefowa działu spraw osobowych uniwersytetu. Przygotowujemy posiedzenie kierowanego przeze mnie zespołu oceniającego pracę profesorów i kierowników. Niewdzięczna robota... Jeszcze przegląd dzisiejszej poczty. Na kilka listów trzeba natychmiast odpowiedzieć. Robię to zawsze przy użyciu dyktafonu.
14.00 Cotygodniowe naukowe zebranie kliniki. Dyskutujemy nad wewnętrznymi standardami leczenia – dzisiaj rak przełyku. Staramy się tworzyć i aktualizować własne, szczegółowe standardy leczenia wszystkich nowotworów. Dużo przy tym pracy, ale lekarze, zwłaszcza młodzież, bardzo to chwalą.
15.30 Telekonferencja komitetu wykonawczego Europejskiej Organizacji Badania Raka (EORTC). Rozpatrujemy trzy nowe projekty badań klinicznych. Dwa z nich wstępnie akceptujemy – teraz zajmą się nim recenzenci EORTC, trzeci trafia do kosza.
16.30 Koniec „pierwszej zmiany”. To, czego nie zdążyłem zrobić, zbieram do domu.
17.00 Rodzinny obiad, przygotowany przez panią Halinkę, to jedyny moment w ciągu dnia, gdy jesteśmy razem. Dzisiaj wyjątkowo wszyscy przy stole: żona, syn – właśnie się dostał na SGH w Warszawie, córka z mężem (oboje lekarze) i półtorarocznym synkiem Antosiem. Chwila zabawy z wnuczkiem to najprzyjemniejszy moment w ciągu dnia. Starsza córka i jej mąż pracują w Komisji Europejskiej, mieszkają od kilku lat w Brukseli; na szczęście często tam bywam, ale drugi wnuk Ignaś z trudem mnie rozpoznaje.
17.30 Moja „druga zmiana”. Odpowiadam na kolejną partię e-maili.
18.30 Sportowy masaż przed meczem koszykówki. Czwartki to dni siatkówki, w weekendy gram w tenisa. Uważam, że trzyma mnie to przy życiu. Urlopy także spędzam czynnie – w kraju rower, sporty wodne, siatkówka w lesie, za granicą – narty i coroczne survivalowe wyprawy na koniec świata z grupą przyjaciół.
22.15 Z powrotem w domu. Wyjadam trochę resztek z obiadu i zaczynam „trzecią zmianę”. W moim gabinecie z radia sączy się chilloutowa muzyczka, na biurku – zgodnie z zaleceniami WHO – jeden kieliszek koniaku. O 23 jeszcze telekonferencja z partnerami naukowymi z Kalifornii – u nich jest dopiero 14. Odpowiadam na kolejne listy. Poprawiam wniosek grantowy przygotowany przez mój zespół badawczy. Żona siedzi w swoim gabinecie i także pracuje.
1.00
Źródło: Puls Medycyny
Podpis: Prof. Jacek Jassem
![W Europie zanieczyszczenia powietrza powodują 800 tys. zgonów rocznie [WIDEO]](https://images.pb.pl/filtered/84b29d13-0727-4f42-8b21-de9566273376/76b0a951-3dc2-5503-975c-34480424e917_xc_l.jpg)
![Szansa na poprawę jakości życia dla pacjentów z HS [WIDEO]](https://images.pb.pl/filtered/08d54b79-36f0-499d-9e5e-731b6fdc1725/5e01a470-0cd4-51a2-9c4e-afeee2fc55b0_xc_l.png)
