Jak powinna przebiegać wstępna diagnostyka zaburzeń płodności [PRZYPADKI KLINICZNE]

Oprac. EG

opublikowano: 12-10-2022, 17:42

Różnorodnie uwarunkowane zaburzenia płodności to coraz częstszy problem w gabinecie ginekologów. Kiedy zasugerować parze konieczność wykonania pogłębionej oceny płodności i diagnostyki w kierunku potencjalnych przyczyn jej zaburzeń?

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Gościem w kolejnym odcinku programu “Przypadki kliniczne: okiem praktyka” jest prof. Rafał Kurzawa, ginekolog-położnik, specjalista w obszarze endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, a także embriologii klinicznej. Ekspert jest także prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu i Embriologii.

Uwarunkowania płodności człowieka:

Do głównych czynników warunkujących płodność człowieka możemy zaliczyć:

biologię
styl życia: aktywność fizyczna, używki (szczególnie papierosy), dieta (nadwaga i niedowaga), stres
czynniki środowiskowe
kondycję zdrowotną (przebyte i współistniejące choroby)
jakość życia intymnego: najwyższy wskaźnik płodności, do 25 proc. na cykl, występuje przy regularnym współżyciu (co drugi dzień lub trzeci dzień). Przy stosunku raz w tygodniu prawdopodobieństwo spada o połowę, a współżycie jedynie w okresie płodnym daje ok 7 proc. szansę zajścia w ciążę

Zgodnie z szacunkowymi danymi niepłodność dotyka ok. 1,5 miliona par w Polsce. Szczególną rolę w diagnostyce i leczeniu zaburzeń płodności odgrywa czas: szybkie zidentyfikowanie pary, która może być zagrożona ryzykiem pojawienia się trudności w uzyskaniu ciąży, to nierzadko klucz do skutecznego leczenia przyczyn problemu. Kiedy skierować pacjentkę na bardziej pogłębioną diagnostykę? W jaki sposób to wiek kobiety warunkuje dalsze postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne? To właśnie zagadnienie omówił prof. Rafał Kurzawa na podstawie przypadków z własnej praktyki klinicznej.

Najważniejsze informacje:

Diagnostykę niepłodność u pary rozpoznajemy po 12 miesiącach regularnego współżycia bez antykoncepcji. U kobiet w bardziej zaawansowanym wieku rozrodczym, zarówno diagnostykę wstępną, jak i specjalistyczną powinno zacząć się szybciej lub natychmiast po zgłoszeniu.
Niepłodność jest chorobą dotyczącą obojga partnerów, a nie tylko kobiety czy mężczyzny. Tak samo często odpowiada za nią czynnik żeński, jak i męski. Często u jednej pary współistnieją one ze sobą.
Pary powinny mieć wiedzę na temat wpływu na płodność czynników biologicznych (genetycznych), stylu życia, przebytych i współistniejących chorób oraz życia intymnego.
U ok. 20 proc. par badania wstępne nie dają odpowiedzi na pytanie, co jest przyczyną niepłodności. Wtedy badania specjalistyczne i (lub) leczenie powinny być wdrażane w zależności od wieku kobiety. Im w bardziej zaawansowanym wieku rozrodczym, tym szybciej.

O KIM MOWA

Prof. dr hab. n. med. Rafał Kurzawa, ginekolog-położnik, specjalista w obszarze endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, a także embriologii klinicznej. Jest prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu i Embriologii. Pełni funkcję Kierownika Katedry i Zakładu Ginekologii i Zdrowia Prokreacyjnego PUM w Szczecinie. W 2008 roku założył Centrum Ginekologii i Leczenia Niepłodności Vitrolive w Szczecinie. Po włączeniu kliniki do grupy TFP został powołany na dyrektora medycznego TFP Fertility w Polsce.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Niepłodność: ekspert o tym, jak powinna wyglądać pełna diagnostyka [PODCAST]

Konferencja “Niepłodność w praktyce lekarskiej”, 5 listopada 2022

Źródło: Puls Medycyny