Jak oceniać tkankę kostną w okresie menopauzy?
Nieuchronnym skutkiem starzenia się organizmu jest utrata masy kostnej. U kobiet proces ten szczególnie nasila się wraz z wejściem w okres menopauzy. Zwiększa się utrata masy kostnej i rozwija osteoporoza, która stanowi najpoważniejszą przyczynę złamań kręgów, szyjki kości udowej (biodra), kości przedramienia i nadgarstka.
Ocena metabolizmu tkanki kostnej, oparta na oznaczeniach biochemicznych wskaźników resorpcji lub tworzenia kości, jest niezbędna do określenia ryzyka złamania i niezwykle przydatna do monitorowania efektów leczenia farmakologicznego.
Przydatność diagnostyczna badań laboratoryjnych
Standardowe badania laboratoryjne u osób o zwiększonym ryzyku złamania osteoporotycznego obejmują: morfologię krwi, stężenia: albumin, wapnia i fosforanów w surowicy oraz wydalanie wapnia i kreatyniny z moczem.
„Niedokrwistość i niskie stężenia albumin oraz wapnia we krwi mogą być wynikiem choroby trzewnej lub zespołu złego wchłaniania, prowadzących do niedożywienia, a tym samym zaburzeń metabolizmu kości. Również nadmierna utrata wapnia z moczem jest typowym objawem osteoporozy" - informuje prof. Grażyna Odrowąż-Sypniewska, kierownik Katedry i Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej.
Kolejnym istotnym badaniem jest oznaczenie aktywności fosfatazy alkalicznej całkowitej, która jednak nie jest swoista dla tkanki kostnej. Co najmniej w połowie syntetyzowana jest w wątrobie, w połowie w tkance kostnej, ale też w innych narządach. Zawsze może być podwyższona u kobiet po menopauzie i obniżona w celiakii, hipotyreozie, przy niedoborze cynku. Podwyższona jej aktywność może również wskazywać na przerzuty nowotworowe do kości.
Cały artykuł na ten temat znajduje się w Pulsie Medycyny nr 8 (211) z dnia 12 maja 2010r.
Aktualna oferta prenumeraty Pulsu Medycyny
Źródło: Puls Medycyny
Podpis: Jolanta Grzelak-Hodor